Tüm açık uçlu (görevler dışında da içerisinde gezip tozabildiğiniz) oyunların klişe vaadidir 'yaşayan bir şehir' kurmak. Grand Theft Auto IV ise bu vaadi gerçekleştirebilen nadir oyunlardan. Üstelik yaşayan Liberty City, sadece etrafta birçok farklı vatandaş, dükkan ve gerçekliği tartışılmaz trafik olmasıyla bu sıfatı kazanmıyor. Bugüne kadar GTA serilerinde hep eksik olan bir noktayı mükemmel tamamlıyor; ruhu olan bir oyun.


Grand Theft Auto oyunları daha öncesinde hikayesi ne kadar kaliteli olursa olsun, oynanışa ne kadar yenilik katılırsa katılsın, senaryonun akışını sağlayan tüm görevlerde bir matematik problemi havasına sahipti ve bunu bir türlü kıramıyordu. Hikayede ilerlemek için yapmanız gereken "A noktasına git, görevi al, belirli koşullar çerçevesinde B'ye ulaş, görevi tamamla" fonksiyonundan ibaretti. Oysa GTA IV, 'açık dünyalı araba çalma oyunu' sıfatını aşmış görünüyor.


Liberty City'de Niko Bellic ile yapacaklarınız da belki çok radikal değişiklikler içermiyor; ancak yeni nesil konsolların gücüyle geliştirilen muazzam görsellerden tutun da, yaptığınız hareketlere karşılık şehir sakinlerinin verdiği tepkilere kadar her şey bu basit işlemleri o kadar güzel perdeliyor ki, oyuna ruh katıldığı fikrini benimsemeden edemiyorsunuz. Çoğunluğun trafik kurallarına riayet etmesi ve eskiye nazaran çok daha kalabalık olan caddeler sayesinde, çılgın bir Taksim dolmuş şoförü gibi araç kullandığınızda, gerçekten de çılgın bir Taksim dolmuş şoförü gibi hissediyorsunuz.