Reis Bey

çok güzelmiş teşekkürler

Güzel sahne

:) vay be

Bu filmi izlemenizi tavsiye ederim çok güzel bir film. Sesleri hoşuma giden iki kişiden biridir Haluk Kurtoğlu diğeri ise Agah Hün'dür.

siz ağlayamazsınız hakim bey, ağlayabilseydiniz anlayabilirdiniz....

siz ağlayamazsınız hakim bey, ağlayabilseydiniz anlayabilirdiniz...

CuMaAli kardeşim, bu başlığı anasayfada görünce nasıl heyecanlandığımı tahmin bile edemezsin kıymetli kardeşim.
çünkü ben aziz üstadım necip fazıl'ın inşa ettiği zihni atmosferin içinde ciğerlerine kadar bu havayı teneffüs eden nesildenim.
ben bu eseri belki on kez okudum, filmini izledim. tiyatrolarda seyrettim.
ve nice kez ağladım!
"ağlayabilseydiniz anlardınız!" sözü var ya, o söz benim ruh kökümün kimyasını oluşturan bir replik oldu hayatım boyunca.

sana binler kez teşekkür ediyorum, dualar ediyorum güzel kardeşim, bize bu sevinci, mutluluğu yeniden yaşattığın için.

|SeYYaH| abi acaba diyorum Taptuk Emre'nin Yunus Emre'ye söyle dediği gibi Abdülhakim Arvasi Hazretleride Necip Fazıl Kısakürek'e mi söyle dedi ki. Çünkü Necip Fazıl Kısakürek Abdülhakim hazretlerinin talebesiymiş.

Bu arada şu Radyo Tiyatrosunu da dinleminizi öneririm.
http://www.dinimizislam.com/sesliyayinlar/evliyalarmp3/YunusEmre.mp3

CuMaAli, biliyorsun üstad evveliyatında solcuydu, bohem bir hayatı vardı.
onun kömürleşmiş kişiliğini, hayatını yontarak ondan bir elmas madeni çıkaran kişidir seyyid A. arvasi hazretleri.
arvasi demişken, eğer fırsatını bulabilirsem bu aileyle ilgili birkaç hatıram var, anlatmayı çok istiyorum.
çünkü ben van'da tahsil gördüm, ve bu ailenin fertlerini çok yakından tanıdım.
biliyorsunuz bu aile evlad-ı Resuldur, sevgili efendimizin soyundan gelen aziz ve soylu bir ailedir.
şimdi geç oldu, yarına inşaallah.

|SeYYaH| dedi: ↑

@CuMaAli, biliyorsun üstad evveliyatında solcuydu, bohem bir hayatı vardı.
onun kömürleşmiş kişiliğini, hayatını yontarak ondan bir elmas madeni çıkaran kişidir seyyid A. arvasi hazretleri.
arvasi demişken, eğer fırsatını bulabilirsem bu aileyle ilgili birkaç hatıram var, anlatmayı çok istiyorum.
çünkü ben van'da tahsil gördüm, ve bu ailenin fertlerini çok yakından tanıdım.
biliyorsunuz bu aile evlad-ı Resuldur, sevgili efendimizin soyundan gelen aziz ve soylu bir ailedir.
şimdi geç oldu, yarına inşaallah.

Hocam bende merak ettim bu Hatıraları.
Bende bu Muhabbete sonradan dahil olan biri olarak merakla bekliyorum abi.

|SeYYaH| dedi: ↑

@CuMaAli, biliyorsun üstad evveliyatında solcuydu, bohem bir hayatı vardı.
onun kömürleşmiş kişiliğini, hayatını yontarak ondan bir elmas madeni çıkaran kişidir seyyid A. arvasi hazretleri.
arvasi demişken, eğer fırsatını bulabilirsem bu aileyle ilgili birkaç hatıram var, anlatmayı çok istiyorum.
çünkü ben van'da tahsil gördüm, ve bu ailenin fertlerini çok yakından tanıdım.
biliyorsunuz bu aile evlad-ı Resuldur, sevgili efendimizin soyundan gelen aziz ve soylu bir ailedir.
şimdi geç oldu, yarına inşaallah.

Bende merak ettim |SeYYaH| abi

|SeYYaH| Abi.
Hatıranızı bekliyoruz merakla.:)

CuMaAli dedi: ↑

Bu filmi izlemenizi tavsiye ederim çok güzel bir film. Sesleri hoşuma giden iki kişiden biridir Haluk Kurtoğlu diğeri ise Agah Hün'dür.

izlemiştim bu filmi gerçekten çok şey anlatıyor..

CuMaAli dedi: ↑

Bende merak ettim @|SeYYaH| abi

mustang dedi: ↑

@|SeYYaH| Abi.
Hatıranızı bekliyoruz merakla.:)

arkadaşlar kusura bakmayın, aşırı yoğunluk sebebiyle vakit bulmakta çok zorlandığım için sözümüzü vaktinde gerçekleştiremiyoruz işte. hakkınızı helal edin.

şimdi gelelim, bu güzel insanlarla olan teşrik-i mesaimizin geçtiği öğrencilik yıllarımızdaki birkaç hatıraya...

****

daha evvel belirtmiştim, arvasi soyadı Türkiyede sadece seyyid ünvanı olan, yani peygamber efendimizin kutlu soyundan gelenlere verilen bir isimdir. seyyid, hz. Hüseyin efendimizin soyundan gelenlere, şerif ise hz. hasan efendimizin soyundan gelenlere verilir. ve bu şerifler genelde ürdün civarlarında yaşarlar. ama seyyidler emevi hilafeti dönemlerinde türkiyeye göçetmişler, ülkemizin başta van olmak üzre muhtelif bölgelerine yerleşmişlerdir.

imam-hatip lisesi son sınıftayım. yıl 1982!
arapça dersinde bir arkadaşımızın yaptığı münasebetsizlik yüzünden hocamız bize çok fena halde kızmıştı. ve bizi çok ağır bir ödev vererek cezalandırdı. ve dedi ki, "kim bu ödevi hakkıyla yapıp getirmezse onu sınıfta bırakacağım"

tabii bizim yapabilmemiz mümkün değil, ne kadar hoca varsa gittik, yardım istedik ama kimse bunu yapabilmeye muktedir olamadı.

sonunda lise 3 kısmından bir arkadaşımız bize yol gösterdi. dedi ki, "ben şehrin dış kısmında bir medresede kalıyorum, orada hem okuyorum, hem barınıyorum. bizim bir hocamız var, 93 yaşında... gözleri görmez oldu artık, ama ilimde bir eşi daha yoktur. eğer yarın gelirseniz ben size yardımcı olurum, hocamıza yaptırırım sizin ödevinizi"

ben van'lı bir arkadaşla okula yakın bir caminin kış odası dedikleri yan duvara iliştirilmiş bir bölümünde kalıyordum. kaldığım iki yıl boyunca her sabah müezzin gelir, ezanı okur, sora bizi kaldırır, sobayı yakar, cemaatin gelmesini beklerdik. portatif sünger döşeklerimizi hemen yan duvara kaldırır, açılan yerde cemaatle namazımızı kılar sora okul vaktine kadar biraz daha yatar, yahut ders çalışırdık.

tam da bu medreseye gideceğimiz günün sabahı ilk kez müezzin camiye gelmedi, gelemedi. soğuk bir kış günüydü ve cumartesiydi. müezzin gelmeyince biz de namaza kalkamamıştık haliyle.

sora saat dokuz sularında kalktık ve o günün sabah namazını ilk kez kılmamış olarak medreseye vardık. yaklaşık bir saatlik bir yolculuktan sonra...

içeri girdik. öğrenciler etrafında halkalanmış, yüzünden adeta nurlar saçan ak sakallı nurani yüzlü çok çok yaşlı bu muhterem zatın bizi çağırmasını bekledik. biraz ayakta bekledik hürmetle, sonra öğrencileri kenara doğru açıp bize yanına gelmemiz için haber saldı. gözleri görmese de, bizim okuldan arkadaş ona durumu anlatıyor, beklediğimizi hatırlatıyordu.

sonra vardık yanına, diz çöktük önünde. isminin zeynelabidin arvasi olduğunu öğrenmiştik. heybetinden, yüzündeki nurani çehreden öylesine etkilenmiştim ki, dizlerimin bağı çözüldü adeta...

elini yüzümde dolandırdı, hani bir çocuğu sever gibi... sonra da oda arkadaşımın!

ve bize hayatım boyunca sürekli kulaklarımda çınlayan, hiçbir zaman unutamadığım şu sözlerini söyledi.

"evlatlarım, alınlarınızda secdenin izlerini gördüm. belli ki siz imanlı gençlersiniz. ama...
ama, bugünkü sabah namazının secde izini göremedim yüzünüzde!"

zaman durmuştu benim için, kalbim durma noktasına gelmişti. çok açık bir keramet karşısındaydık. çünkü bizim o sabahki sabah namazını kılmadığımızı biz bile unutmuştuk, kaldı ki onun bilmesine imkan ve ihtimal yoktu.

bu satırları yazarken bile o anın etkisiyle hala ellerim titriyor, gözlerim buğulanıyor.

bundan sonrasını hatırlamıyorum desem yeridir. çünkü o güne kadar evliya kerametlerine hep şüpheyle bakan ben büyük bir keramete yakinen şahit olmuş, adeta tokatlanmıştım.

bu büyük Allah dostu evlad-ı resul hiç zorlanmadan ödevimizi yapmış, büyük bir vakar, sevgi ve muhabbetle bizleri yolcu etmişti.

***

bir başka hatıramı ise bulabildiğim ilk fırsatta yazacağım inşaallah.

|SeYYaH| abi biz niye göremiyoruz böyle zatları kalmadı mı acaba

CuMaAli dedi: ↑

@|SeYYaH| abi biz niye göremiyoruz böyle zatları kalmadı mı acaba

sevgili CuMaAli, eskiden "üzüm üzüme baka baka kararır" derlerdi abim,
şimdiyse bütün üzümler kara!

Allah Razı olsun |SeYYaH| Hocam.
Sabah Namazı ile ilgili cümlenizi okuyunca inanın tüylerim ürperdi.Allah Dostlarının kalp gözü açık denir ya buna en iyi örnek bu Hatıranız olmuş.
Sagolun Hocam,tam Mübarek Ramazan ayı öncesi böyle güzel anılar,insana daha bir ibadet şevki veriyor.
Başka anılarınızıda dinlemek isteriz.
Sagolun.