Herkese merhaba öncelikle..
Öncelikle şunu söyliyim, yazı sanırım uzun olacak, ama canı sıkılanlar vakit geçirmek için okuyabilirler..
Neden bilmiyorum bu aralar kendimi hiç ama hiç iyi hissetmiyorum, çok aşırı bir gelecek endişesi içerisindeyim.
Bana zor durumlarımda her zaman yardım eden, beni gerçekten nasıl sevdiğini defalarca ispatlamış bir sevgilim, beni düşünen de bir ailem var çok şükür, en azından şimdilik varlar.
Dün gece sanırım bardağım taştı, daha fazla dayanamadım, ne olduğunu söylemek istemiyorum, yada cesaret edemiyorum diyim size..
Aklım çok ama çok karışık, bazen sadece liseyi bitirip gidip özel harekat birimine katılmak, gönüllü olarak bütün operasyonlara katılmak istiyorum.. Yanlış anlaşılmasın, burada amaç o operasyonda hırsla öldürmek istediğim insan değil, buradaki sorun benim psikolojim.. Ve bu özel harekat olayı daha en basit örnek.. Genelde crysis, call of duty modern warfare tarzı oyunlarla bu stresimi kısa bi' süreliğine de olsa unuturum, ama sonra aynı.
Ne yapacağımı bilmiyorum, psikolog mu psikiyatr mı ne deniyor ona bilmiyorum ama işte ona gitmek istiyorum, internette araştırdım devlet hastanelerindeki psikoloji doktorları ilaç yazıp yolluyorlarmış. Siz ne dersiniz bu konuda?
Bi' keresinde o kadar kötü durumdaydım ki, (sevgilimle ayrı olmamın da etkisi vardı), bulunduğum yerde çok tanınan ve gerçekten çok bilinen bi' şeyhe gidip, sanki psikologla konuşuyormuş gibi onunla konuşacaktım, sonra kaldı öyle o mesele..
Diyarbakır'da yaşıyorum, ben lise 3. sınıf öğrencisiyim, sevgilim 4. sınıf öğrencisi. Kendisi gerçekten "evlenilecek kız" grubunda. Zaten birazcık yaşama isteğim varsa o da onun sayesinde.. Çünkü biliyorum ki arkadaş da aile de boş.
Arkadaş dediğimiz menfaat ilişkisinden ibaret.
Aile kavramından ise nefret ediyorum, lise bitip ortada boş kaldığınız zaman sofrada karşılıklı oturduğunuz zaman size bakışlarını az çok bilenler vardır burada, ve ben bunu önceden de bildiğim için aile kavramı bana sıcak gelmiyor.
Sevgilim bu sene ygs-lys sınavını tıpı kazanabilecek bilgi seviyesi olmasına rağmen ciddiye almayacak, söylemiyor ama benim için galiba. Ve ben, benim için 1 yılını vermesinin fedakarlığını, olmaması gerektiği kadar büyük bi' fedakarlık olarak görüp, onu ilk senesinde üniversiteye gitmesi için ikna etmeye çalışıyorum. Ertesi sene ben de onun arkasından giderim diyorum, ama dinlemiyor birlikte gideceğiz diyor.
Neyse, en çok üzüldüğüm, psikolojimi de en çok bozan konu da ygs-lys sınavını sevgilimin kazanıp benim kazanamayacağım meselesi.
O rehberlik öğretmenliği okumak istiyor, ben branş öğretmenlik istiyorum.. Kendi insanıma bir şeyler öğretmeyi seviyorum..
Ama düşünsenize, üniversiteyi o kazandı ben kazanamadım, kız isteme esnasını kafanızda canlandırın..
O öğretmen olmuş, bense sıradan biriyim..
+Eee, oğlumuz ne iş yapar..?
-Iııı... Kendisi asgari ücretle bilmem nerde çalışıyor..
+Asgari ücret?
Bu beni bitiriyor işte.. Ne yapacağımı bilmiyorum, hep duyarım, insanın birilerine içini dökmesini onu rahatlatır diye, yazayım dedim.. Birazdan arkadaşım gelecek dışarı çıkacağım, geldiğimde bakacağım konuya..
Vakit verip okuyanlara da şimdiden teşekkür ederim..
Öncelikle şunu söyliyim, yazı sanırım uzun olacak, ama canı sıkılanlar vakit geçirmek için okuyabilirler..
Neden bilmiyorum bu aralar kendimi hiç ama hiç iyi hissetmiyorum, çok aşırı bir gelecek endişesi içerisindeyim.
Bana zor durumlarımda her zaman yardım eden, beni gerçekten nasıl sevdiğini defalarca ispatlamış bir sevgilim, beni düşünen de bir ailem var çok şükür, en azından şimdilik varlar.
Dün gece sanırım bardağım taştı, daha fazla dayanamadım, ne olduğunu söylemek istemiyorum, yada cesaret edemiyorum diyim size..
Aklım çok ama çok karışık, bazen sadece liseyi bitirip gidip özel harekat birimine katılmak, gönüllü olarak bütün operasyonlara katılmak istiyorum.. Yanlış anlaşılmasın, burada amaç o operasyonda hırsla öldürmek istediğim insan değil, buradaki sorun benim psikolojim.. Ve bu özel harekat olayı daha en basit örnek.. Genelde crysis, call of duty modern warfare tarzı oyunlarla bu stresimi kısa bi' süreliğine de olsa unuturum, ama sonra aynı.
Ne yapacağımı bilmiyorum, psikolog mu psikiyatr mı ne deniyor ona bilmiyorum ama işte ona gitmek istiyorum, internette araştırdım devlet hastanelerindeki psikoloji doktorları ilaç yazıp yolluyorlarmış. Siz ne dersiniz bu konuda?
Bi' keresinde o kadar kötü durumdaydım ki, (sevgilimle ayrı olmamın da etkisi vardı), bulunduğum yerde çok tanınan ve gerçekten çok bilinen bi' şeyhe gidip, sanki psikologla konuşuyormuş gibi onunla konuşacaktım, sonra kaldı öyle o mesele..
Diyarbakır'da yaşıyorum, ben lise 3. sınıf öğrencisiyim, sevgilim 4. sınıf öğrencisi. Kendisi gerçekten "evlenilecek kız" grubunda. Zaten birazcık yaşama isteğim varsa o da onun sayesinde.. Çünkü biliyorum ki arkadaş da aile de boş.
Arkadaş dediğimiz menfaat ilişkisinden ibaret.
Aile kavramından ise nefret ediyorum, lise bitip ortada boş kaldığınız zaman sofrada karşılıklı oturduğunuz zaman size bakışlarını az çok bilenler vardır burada, ve ben bunu önceden de bildiğim için aile kavramı bana sıcak gelmiyor.
Sevgilim bu sene ygs-lys sınavını tıpı kazanabilecek bilgi seviyesi olmasına rağmen ciddiye almayacak, söylemiyor ama benim için galiba. Ve ben, benim için 1 yılını vermesinin fedakarlığını, olmaması gerektiği kadar büyük bi' fedakarlık olarak görüp, onu ilk senesinde üniversiteye gitmesi için ikna etmeye çalışıyorum. Ertesi sene ben de onun arkasından giderim diyorum, ama dinlemiyor birlikte gideceğiz diyor.
Neyse, en çok üzüldüğüm, psikolojimi de en çok bozan konu da ygs-lys sınavını sevgilimin kazanıp benim kazanamayacağım meselesi.
O rehberlik öğretmenliği okumak istiyor, ben branş öğretmenlik istiyorum.. Kendi insanıma bir şeyler öğretmeyi seviyorum..
Ama düşünsenize, üniversiteyi o kazandı ben kazanamadım, kız isteme esnasını kafanızda canlandırın..
O öğretmen olmuş, bense sıradan biriyim..
+Eee, oğlumuz ne iş yapar..?
-Iııı... Kendisi asgari ücretle bilmem nerde çalışıyor..
+Asgari ücret?
Bu beni bitiriyor işte.. Ne yapacağımı bilmiyorum, hep duyarım, insanın birilerine içini dökmesini onu rahatlatır diye, yazayım dedim.. Birazdan arkadaşım gelecek dışarı çıkacağım, geldiğimde bakacağım konuya..
Vakit verip okuyanlara da şimdiden teşekkür ederim..
