Ali Şamil.
1 metre 10 santimdi.
Enver paşaya hediye edilmişti.
Köle gibi.
Zoraki soytarı yaptılar onu...
Garip garip kıyafetler giydirdiler.
Kadınları çocukları falan güldürdü.
Birinci dünya savaşında çarşı karışınca, Enver paşa apar topar İstanbuldan ayrıldı, biraz da onlarıeğlendirsin diye Vahdettinin kızı Ulviye Sultanın sarayına verdi Ali Şamili... Sultanın eşi İsmail Hakkı bey mert adamdı, tavla arkadaşı yaptı bu küçük insanı, ezdirmedi, alay ettirmedi, kolladı. Gel zaman git zaman... Milli mücadele başladı. Yurtseverler Anadoluya akıyordu. Padişahın damadı İsmail Hakkı bey de, onlardan biriydi. Eşinden bile gizlemek zorunda olduğu niyetini Ali Şamile çıtlatmıştı, güya vedalaşmak için... Pişman oldu. Çünkü, kocaman yürekli küçük insan, alenen tehdit etmişti, ya beni de götürürsün, ya da niyetini Sultana anlatır, senin gidişini de engellerim! Kuştüyü yataklarını, bi kuşsütü eksik mutfaklarını geride bırakıp, sahte kimlikler, köylü kıyafetleriyle maceraya atıldılar, işgal kontrollerini aşıp, Adapazarı üzerinden Ankaraya ulaştılar. Haberi vardı Mustafa Kemalin... Çağırdı. Gittiler. Hayatımın en unutulmaz akşamıydı dediği akşamı yaşadı Ali Şamil... Mustafa Kemalle kadeh tokuşturdu. Sonra, üç sene, İsmail Hakkı bey nereye, Ali Şamil oraya, kah su taşıma, kah telgraf, kah boyu kadar tüfek, elinden ne geliyorsa ama, hep cephede... Kelle koltukta yaşadı, İzmire girenlerin hemen arkasındaydı. O göğsünde sallanan, İstiklal Madalyası.
*
Nedir dersen...
Günümüzün gönüllü
soytarıları kavrayamaz.
Bu ruhtur, 19 Mayıs.
*
Ve, Osmanlıda gülünen Ali Şamil, Cumhuriyette Güler soyadını aldı. 9 Eylülde girdiği İzmirden ayrılmak istemedi, Basmane garında memur yaptılar onu, neticede vade doldu, rahmetli oldu, Koklucada yatıyor.
*
Rahat uyu, aslan yürekli cüce.
Görecekler bugün gene...
Boyundan bosundan utanmayanlardan ibaret değildir bu ülke.
Yılmaz ÖZDİL
yozdil@hurriyet.com.tr
Kaynak