Adam

Yalnızdı adam
Parktaki bankın ucuna oturdu, elleriyle yüzünü kapattı,
sadece
sesleri dinliyordu,
Huzur duyuyordu.
Bir zaman öylece durdu.
Sonra
Elini çenesine kaydırdı,
düşünen adam gibi dizine yaslandı
Nasılda sallanıyordu küçük çocuk salıncakta..
Hızlı sallanmaktan korkuyordu
Ama
belli etmiyordu Çocuk.
Düşmekten korktuğunu..
Adam da temposunu çocuğa uydurdu
O da oturduğu yerde ileri geri sallanıyordu
Tıpkı çocuk gibi.
Ama kimseye belli etmiyordu
Adam.
Oysa ümitleri sallanıyordu
ve
ne kadar çok ümit ederse o kadar çok
düşmekten korkuyordu hayallerinin gökyüzünden.
İki yürek de korkuyordu, iki yürekte belli etmiyordu,
Aslında ikisi de biliyordu
Çocuk salıncaktan
Adam düşlerinden
Düşerlerse canları yanacaktı
Acıyacaktı.
Yalnızdı adam,
Çocuğun masumluğunu kıskanıyordu
Çocuk düşerse,
Ağlayacak belki de avazı çıktığı kadar,
Sonra biri gelip sevgi ile çocuğu kucaklayıp saracak.,
onu susturacak,
Yumuşacık bir el gözyaşlarını silecek
Yanağına yürekten bir öpücük değecek
Oysa Adam düşerse,
Ağıdını kimse duymayacak
Ellerini yüzüne götürdüğünde.
Belki titrek elleri şahit olacak ağladığına sadece
Kimse gelmeyecek yanına
kimse göz yaşlarını silmeyecek
Bu yüzden kıskandı hiç tanımadığı çocuğu..
adam
Utandı
…
Hüzünlerini topladı ceplerine
Yürüdü..
bir kitabın son sayfasındaki
Sonsözüne
…
Demet Sezgin