Adım Adım

ADIM ADIM

günlük güneşlik bir gün
yolumu sana çevirdim
amaçsızca sokakları kolaçan ettim önce
biraz kaldırımda oturdum
biraz çocuk parkında
bir hatunla tanıştım yirmi yedi yaşlarında
kafa duman
kahkaha üstüne kahkaha
uzaklaştım yanından
sanat evine uğradım
kalabalığı görür görmez dışarı fırladım
koşar adım
Kaleiçi’ne indim
her 'çıkmaz sokak' levhasında gülerken
kendimden geçtim
uzunca baktım incik boncuk satan çocuğa
siyahlar içindeydi
saçları belinde
şımardı tek kelimeyle yanından geçince
'yakışır' deyince..
üç beş adım sonra iskele çıktı karşıma
sandallar vapurlar aynı yerinde
deniz hırçınlığını kaybetmiş güneşi görünce
rakıyı balıkla tercih edenler
kadeh kaldırıyordu ben iskeleden ayrılırken
ve işte meşhur Karaalioğlu Parkı diyordum içimden
aşıkları sarhoşları çocukları barındıran
güzelim mekan
salıncak gıcırtısına çocuk çığlıkları eklenince
bir de yeşil gözlü çingene
fal bakmak için peşime düşünce
zor attım kendimi Atatürk Caddesine
cadde kalabalık
sıcağa aldırmadan yürüyen bir sürü insan
dünyadan bir haber...
simitçinin son simidini satma sevinciyle
boyacı çocuğun kirli elleriyle
minik kedinin incecik sesiyle
yeniden doğdum ve yeni umutlar doğurdum o an hayata
gülümsedim sonra,falcı kız geçti aklımdan
çıkmaz sokak levhaları
sanat evinden koşar adım dışarı fırlayışım
parktaki çocuk çığlıkları,salıncak gıcırtısı
incik boncuk satan güzel çocuk
ve bayan kahkaha...
her şey güzeldi bugün,
herkes güzeldi hiç ummadığım kadar
senin olmadığını bildiğim bu şehrin
çıkmaz sokaklarında adım adım seni aramak bile
her şey güzeldi bugün
herkes güzeldi hiç ummadığım kadar..

ida Serap Ersoy