Aşk...

AŞK

görmeden duymadan neye benzediğini bilemeden bile hissedebilmek midir...

ya da görüp duysak bile herşeyine rağmen beğenebilmek midir..

gelip geçici midir yoksa kalıcı duygulara sebep olan bir zemin midir..

karşıdaki midir aşka sebep olan yoksa aşığın ta kendisi midir...

karşımızdakini mi severiz yoksa ona duyduğumuz hislerimi esasında..

ya da gabriel garcia marquez in dediği gibi; sevdiğİmizin yanındaki "biz" i mi severiz...

ben anladım ki karşımdakini aşık olunacak insan yapan benim...ona hissettiğim duygulara aşığım...onun yanındaki "ben" e....kaybetmek istemediğim o değil...ona hissettiklerim....ve ben ben olduğum sürece, değişmediğim ve bu kalbi taşıdığım sürece karşımdakinin kim olduğunun bir önemi yok...ben yine aşık olurum ....yine güvenirim...yine emek veririm...

haketmeli midir peki karşıdaki bunları??

evet etmelidir...

etmiyorsa,,,ya da etmediğini geç de olsa anlamışsak...

boşvermelidir aşık..

kendini de duygularını da alıp gitmelidir ...arkasına bakmadan...

zor olur ama yapmalıdır..duygusal yönden mazoşist olmamalıdır insan...

acı çekmeye gönüllü , meyilli olmamalıdır...

aşkını söyleme cesareti varsa bırakma gücü de olmalıdır acı veriyorsa...

FISH