ben kaybetmeye değmem her akşamın sabahı vardır benim yok bazen sert rüzgarlar esse de bahar sofrasında merhametimin iki dirhem bir çekirdek parıldar gözlerim en güzel yönüyle boy atmışlığına paylaşmanın ben kaybetmeye değmem hele hele zoraki çekilmişse sürgüsü mazinin hani varlığımızla dirilirdi gelecek hani uzak düşlere kapılmazdı yaz akşamlarımız sesim sesine tutsaksa üzeri kanaviçe işli bir sedirdi ölüm sesim sesine tutsaksa 'ben aşkın izinsiz gösterisiydim kem gözlerden uzak özenle yaratılmış bir ömrün ağaçlar tarafından eksiksiz gözden geçirilmişliği' ben kaybettiğine değmem elindeki amansız rastlantıyı beni kaybetmeyi bırak bir bir elden geçir hatıraları oralarda nedensiz bir sevgi bulacaksın hırpalanmış bir çocukluk arkadaşlığı ipek saçlı yalın kat bir süreksizlik bırakacaksın içe işlenmişliklerin bohçasını oturacaksın gündoğumu ıslaklığına toprağın beni o zaman anlayacaksın pür dikkat bir neşeyle atılacaksın günün ilk ışığına beni anlayacaksın göze alacak mısın kaybetmeyi çünkü ben kaybettiğine değmem derin dalgınlıklarının nedeni uzun dargınlıklarının ben kaybedilmeye değmem ama sararım tenini gür bir orman gibi yaşamaktır tek işaretleşmem seni sevmekle aramdaki payımız eşit ben sende yaşamayı öğrendim sen bende veda etmeyi ben sende başlamayı öğrendim hata yapmayı sen bende hatasız bitirmeyi ben kaybetmeye değmem borçluyum birlikte tanıdığımız insanlara her bir parçamda birisi ayrılığı da paylaşırız onları paylaştığımız gibi homurdanmasın kader inadımız ölüme değil yasaksız bir ayrılığa ayrılıktan da ayrıyız artık sınırsız bir boşlukta sokakta sadece sokakta gri akşama doğrulu yağmura nazlı gökleri güvercinli bomboş loş bir sokak
Kağan İşçen
Kağan İşçen
