Gerçek hayatta tanıştığım insanlara bunları anlatamayacağım. Nedeni ise çok karışık. 22 yaşındayım. Hayatım doğduğumdan beri hep karışık, anlamsız oldu. Güzel şeylerin yanında hep bunlar da oldu. Tabii ki her insanın biraz böyledir. 22 yaşındayım. 3 senedir üniversitede 1. sınıftayım. Yani kısır döngü. Üniversite yolunda başarısız oldum. Doğuştan gelen sağlık sorunum yok ama kendim sorumlu olmadığım sorunlardan dolayı bile pişmanlık yaşıyorum. Evet bu düzende herşey birbirine bağlı. Okul gecikirse evlilik gecikir evlilik gecikirse çocuk sahibi olmak. Çocuk sahibi olmak bile aslında saçma sapan olan şeylere bağlı. Aşk meselesi de hayatım gibi allak bullak. Kendim bile anlayamıyorum anlamlandıramıyorum. Hep doğruyu yapmak istedim herşeyde, ama hep hayatı yanlış gördüğüm için ya erteledim ya da boşverdim doğruları. Sevdiğim işi yapmak istedim, yaptığım herşeyde faydalı olmak istedim. Zararlı olmamak istedim. Bilime aşığım özellikle matematiğe. Bilgisayara da. Bilgisayarı gördüm faydalı olma, işe yarama, gelir sağlama yolu olarak. Daha doğrusu onun doğru olacağını düşündüm. Ama onda da gerçek anlamda ve uzun süreli bi faydam olmadı. Aşkta da esas olanı, doğruluğu, gerçeği istedim. Yalandan olmayan, öylesine olmayan, içinde başka şeyler olmayan. Onda da aynı şeyler. Kafam allak bullak arkadaşalar. Yaş olmuş 22, 0 noktasında bir adam, hiçbir şeye sahip olamamış. Hiçbir başarısı olmayan.. Geri dönülemeyecek tabi. Hiçbir şekilde... Ve görebildiğim yolum yok. Gitmemin uygun olacağı yolu bulamıyorum. Şimdiye kadar yürümedim ve yürüyecek yol bulamıyorum. Zaman geçtikçe yoldaki engeller artıyor, yol sisleniyor daha da. Ama erteleyen bi adamım. Erteledim çünkü yolumu bulamadım. Erteledim ama bu daha kötüye götürüyor. Zaman geçiyor, ben yolumu bulamıyorum, geçiştiriyorum yaşamı ve daha kötüye gidiyorum. Ve yol yok. Yol yok. Yok.