Bostan'dan bir hikaye

Bir zamanlar erdem ve ahlak güzelliğiyle ünlü bir adam yaşardı. Bu adamın bakılamayacak kadar çirkin ve asık yüzlü, kötü huylu bir de kölesi vardı. Kölenin canavar gibi dişlerinden adeta zehir akardı. Şehirde ondan daha çirkin bir Allah'ın kulu yoktu. Koltuğunun soğan gibi acı kokusundan, kızıl damarlı ve perdeli gözleri sulanır,çapaklanırdı.

İş görürken yüzünü asar,yemek pişirirken kaşlarını çatar, sofraya da efendisiyle birlikte otururdu. Birlikte yemek yediği efensdisi, "Ölüyorum,lütfen bir damla su ver " dese umrunda olmaz, bir yudum su vermezdi. Ne söze ne azara aldırış ederdi. Gece gündüz gürültü patırtı eksik olmazdı evde.

Bir gün o fazilet sahibi adama,arkadaşlarından birisi şöyle dedi: - Bu çirkin suratlı kölenin yeteneğine mi, güzelliğine mi, becerikliliğine mi tutkunsun? Bu ciğeri beş para etmezin kahrını neden çekiyorsun? Sat esirciye gitsin, sen de kurtul. Parasız bile versen kar etmiş olursun.

Adam güldü bunun üzerine ve dedi ki:

-İyi kalpli dostum,gerçekten söylediğin kadar var. Fakat onun yüzünden ben güzelleşiyorum. Onun münasebetsizliklerine dayandıkça olgunlaşıyorum. Sabır gücü kazanıyorum... Sabır acı görünür, fakat insanın kişiliğne yerleştikçe bal olur.

Bostan