Cabbarcan yine aramızda...

Artık döndü Cabbarcan...



Çözülü verdi 10 koca günün sonunda...



Bu güne kadar hergün....



Poposu kaynadı tüm gün...



Uyanıverdi bir sabah...



SDN'de Zorla uyutuluvermişti bir kenarda...



Şaşırdı birden bire...



Düşündü "Ne yaptım ben?" diye....



Kızdı baştan "Suçsuzum!" diye...



Düşünüverdi çevirdiği işleri...



Taşıyıp taşıttığı boyunu aşan şeyleri...



Sonradan hatırladı yediği naneleri...



Habire içine ettiği şeyleri...



Çıldırttığı kimseleri...



Kimbilir nasıl deli etti herkesi...



Belki çok kişilikliydi...



Birazda renkliydi...



Tekdüze hareketlere uyum sağlayacak biri değildi...



Kalabalığın içinde kendini belli ederdi...



Bu genç kaplanın silahı...



Mizahtı besbelli...



Silahını ne kadar doğru seçmiş olsada....



Kazanamazdı önüne neyi siper alsada...



Oturdu düşündü kara kara...



Artık SDN'den ayrıydı...



Dünyası alt-üst olmuştu...



Herşeyi eline yüzüne bulaştırmıştı...



Ancak uzaktan seyredebildi olan biteni...



Onunla birlikte taş olmuştu ilham vereni...



Hep yanında olsada seveni...



Bırakmalı artık bu işleri...



Pes etmeli...



Muziplikten ödün vermeyi bazen borç bilmeli...



Düşündü bütün bunları Cabbarcan...



SDN 'nin sakinlerini de düşündü...



Arkasından ağlayanını da düşündü...



Ve sihirli bir öpücüğün ardından...



Açtı birden gözünü...



işte artık tekrar özgürdü ...



Demagojinin kalpazan üstâdı bugün geri döndü!