Cevapsız Çağrı
Mutluydum...
Okunuyordu gözlerimden,
Gelecektin çünkü sen,
Cumartesiydi bugün.
Kalkmıştım sabah erken
İçime doldurduğun neşeyle.
Bir çocuk gibiydim
Sabırsızca hediyesini bekleyen.
Geliyordun ya sen
Almalıydım en yakışıklı halimi.
Ama önce toplamalıyım aşk yuvamızı.
Dağınık bir haftadır sen yokken.
Dememen için sonra,
"Ne olmuş buraya?" diye
Toparladım heryeri güzelce.
Mis gibi bir koku yayıldı eve.
Sen kokuyordun aslında
Evin her köşesinde.
Tıraş olup çabucak,
Giyindim en sevdiklerini.
Fırladım dışarıya,
Atladım bir taksiye,
Uçurdu beni havaalanına.
Gecikmiş uçuşun meğer.
Olsun, geç de olsa gelecektin.
Sarılacaktın boynuma sımsıkı,
Nefes alamayacaktım dudaklarımdan öperken.
Derken gözüm ilişti televizyona,
Kaza yapmıştı bir uçak.
Olmamış kurtulan kimse.
Neydi peki numarası?
Olamaz olmamalı,
Senin bindiğin uçağın numarası.
Terkettim gözyaşlarımla havaalanını.
Yoktun artık sen, alışmalıydım buna.
Alışamazdım biliyorum, sensizliğe.
Dönünce eve gördüm,
Telefondaki cevapsız çağrıları.
Cep telefonumu da evde unutmuşum ya
Onda da bir sürü cevapsız arama.
Bakmak geçmedi içimden.
Kim aramış, kim mesaj bırakmış?
Ailem, yakınlarım ve dostlarım
Taziyelerde bulunacaklardı herhalde.
Bir başımızaydık onlardan uzakta.
Almışlardı belli ki kötü haberi.
Yola koyulmuştur kimisi kim bilir?
Olduklarında akşama burada,
Ne söyleyeceğim ben onlara?
Çöktüm ikili koltuğa.
Sen sağa oturudun, ben sola.
Bu kez senin yerindeyim, affet.
Kızar gibi yapardın önce.
Nazlanırdım sana ben de.
Görmek isterdin hep
Televizyon izlerken mimiklerimi.
Derdin ya,
"Romanlardaki kahramanınım sensin".
Olmayacak artık o romanlar
Ve onlardaki kahraman.
Derken çaldı kapı.
Komşulardı belki,
Duymuşlardı haberi belli ki.
Açtım kapıyı, kala kaldım öylece.
Boynuma dolanan iki kol,
Yanaklarıma konan öpücükler.
Karşımdaydın sen, canlı capcanlı.
"Neden gelmedin karşılamaya beni?"
Derken, benimse aklıma geldi
Düşen uçaktakilerin sevdikleri.
Yaşatacaktılar ömür boyu
Seviklerini yüreklerinde.
kullanıcı
Mutluydum...
Okunuyordu gözlerimden,
Gelecektin çünkü sen,
Cumartesiydi bugün.
Kalkmıştım sabah erken
İçime doldurduğun neşeyle.
Bir çocuk gibiydim
Sabırsızca hediyesini bekleyen.
Geliyordun ya sen
Almalıydım en yakışıklı halimi.
Ama önce toplamalıyım aşk yuvamızı.
Dağınık bir haftadır sen yokken.
Dememen için sonra,
"Ne olmuş buraya?" diye
Toparladım heryeri güzelce.
Mis gibi bir koku yayıldı eve.
Sen kokuyordun aslında
Evin her köşesinde.
Tıraş olup çabucak,
Giyindim en sevdiklerini.
Fırladım dışarıya,
Atladım bir taksiye,
Uçurdu beni havaalanına.
Gecikmiş uçuşun meğer.
Olsun, geç de olsa gelecektin.
Sarılacaktın boynuma sımsıkı,
Nefes alamayacaktım dudaklarımdan öperken.
Derken gözüm ilişti televizyona,
Kaza yapmıştı bir uçak.
Olmamış kurtulan kimse.
Neydi peki numarası?
Olamaz olmamalı,
Senin bindiğin uçağın numarası.
Terkettim gözyaşlarımla havaalanını.
Yoktun artık sen, alışmalıydım buna.
Alışamazdım biliyorum, sensizliğe.
Dönünce eve gördüm,
Telefondaki cevapsız çağrıları.
Cep telefonumu da evde unutmuşum ya
Onda da bir sürü cevapsız arama.
Bakmak geçmedi içimden.
Kim aramış, kim mesaj bırakmış?
Ailem, yakınlarım ve dostlarım
Taziyelerde bulunacaklardı herhalde.
Bir başımızaydık onlardan uzakta.
Almışlardı belli ki kötü haberi.
Yola koyulmuştur kimisi kim bilir?
Olduklarında akşama burada,
Ne söyleyeceğim ben onlara?
Çöktüm ikili koltuğa.
Sen sağa oturudun, ben sola.
Bu kez senin yerindeyim, affet.
Kızar gibi yapardın önce.
Nazlanırdım sana ben de.
Görmek isterdin hep
Televizyon izlerken mimiklerimi.
Derdin ya,
"Romanlardaki kahramanınım sensin".
Olmayacak artık o romanlar
Ve onlardaki kahraman.
Derken çaldı kapı.
Komşulardı belki,
Duymuşlardı haberi belli ki.
Açtım kapıyı, kala kaldım öylece.
Boynuma dolanan iki kol,
Yanaklarıma konan öpücükler.
Karşımdaydın sen, canlı capcanlı.
"Neden gelmedin karşılamaya beni?"
Derken, benimse aklıma geldi
Düşen uçaktakilerin sevdikleri.
Yaşatacaktılar ömür boyu
Seviklerini yüreklerinde.
kullanıcı
düzenlendi
