Çığlık

Herkes öldürür sevdiğini dediler
ama sen öldürmekten beter ettin.
Sana dokunmak, koca bir ömrü
göz bebeklerinin içinde sevişerek geçirmek varken.
Sen, beni kalbimin hapishanesinde
sevdiğim onca yılı,
beklediğim onca geceyi
şiirlerime yazdığım onca heceyi heder ettin.

Senin yaşaman bile bana umut
sana dokunup kollarında uyumak
sonsuz gecelerde, sonlu sabaha kavuşmak
susduğun anlardaki suskunluğunda
gözlerinle konuşmak, bakışlarında doymak varken
Sen ise sevgili, gitmeyi tercih ettin.

Benim tek nefesim sendin, boğuluyorum bu karanlıkta.
Ben dayattıkça, ruhum karardıkça, eğer tüm yaşamın karanlıksa
Başlangıçta sana bağlanmışsam, sana, seni sevdiğimi anlatmışsam.
Ben uyumak istemiyorum artık, uyandıkça seni anımsayacaksam.

Sessizliğin içindeki çığlığım olabilirdin.
Aslında oldun, sessizlik bozuldu.
Ama bu çığlık;
seninle delice sevişirken değil
Sen yokkenki gecelerde ağlaşırken.
Ay'a bakıp, bakışıyor muyuzdur acaba diye araşırken
Gözlerim senin fotoğrafına bakarken, kamaşırken
Kaşlarımda bir damla yaş var, kırgınlık içinde aydınlık.
Yalnızlığın içinde yanlışlığın peşinde kopan bir çığlıktır...