Beklentilerimi karşılamasa da okurken keyif aldığım bir kitap. Özelikle Hukukçuların sosyal insanlar olmadığı toplumla iç içe değil topluma tepeden baktıkları tespiti bence çok önemliydi. Türkiye'de yargıyı düzenleyen aktörler, 1930'lu yıllardan itibaren adaleti sağlamak yerine, ideolojik kaygıları doğrultusunda toplumu şekillendirmeyi asli görevleri olarak benimsediler. Bu misyonu yerine getirme yolunda en büyük yardımcıları ise darbecilerin hazırladıkları anayasa ve yasalar oldu. diyen yazar; bununla birlikte ilk adalet bakanımızın olan M. Esat Bozkurtun ideolojik kimliği özerinden hukukçularımızın neden ideolojik davrandığını gözler önüne seriyor.
"Türk, bu ülkenin yegâne efendisi, yegâne sahibidir. Saf Türk soyundan olmayanların bu memlekette tek hakları vardır; hizmetçi olma hakkı, köle olma hakkı. Dost ve düşman, hatta dağlar bu hakikati böyle bilsinler." diyen M. Esat Bozkurtun söyleminden, bu günkü hukukçularımızın söylemine kadar pek çok konu tarihsel, sosyal ve hukuksal olarak ele alınıyor. Kitap, hukukçu olun veya olmayın her kesin anlayacağı bir dille kaleme alındığını da hatırlatmakta fayda var.
braveheart.fb