Düşkondu

Düşkondu

bildiğin sihirbazdı
patik yapardı kaşla göz arası
zemheride çocuklarına
kendi giydiği yeleğinin ipinden
bir, penguenler üşümez bilirdim
kutuplarda
bir de o

sanatçıydı besbelli
herkes
hayal perdesindeki yıldızlara hayrandı
ben ona…
mutlu kadını oynadı bir ömür boyu
ne yüzünde
ne yüreğinde bahar olmayan bir adamla
babası diye çocuklarının
kimse anlamadı

melekti aramızda dolaşan
başkalarını düşünür sürekli
ve doymaktan korkardı
çocuklarından önce
sofranın ucuna usulca konar
ucundan ucundan yerdi tabağının
bu yüzdendi en son kalkması da
sofradan

bir defa kendisi için bir şey yaptı
kendisiydi artık giderken
gülümsemesinden anladım
dudaklarının kenarında kalan
ve kirpiklerinin ucunda
mutluluk sıcağı bir nem
üç göz oda bir evi olduğu
ilk kez girince düşlerine
uyanmadı bir daha annem

Halil İbrahim Özbay