Ah kalbimiz...
Ne kadar ortada ne kadar savunmasız
ne kadar çıplak.
Ve ne kadar açık.
Kelimeler giydiremiyor onu... Sahici olanlar müstesna.
Dudakların giydiremediği bir endam kalp.
Terzisinin işi ne de zor modaya göre dikse kıyafetini
yakışmıyor kalbe... Çiğ düşüyor...
Dikkat etmese güne çağa o başka dert... Tazeliğini
kaybedince her şeyini kaybediyor kalp... Birden iç karartıcı
duygular görünüyor her eyleminde hareketinde...
Renkler önemli kalbi kuşandırırken...
Sesler... Kumaşın kalitesi dokuması parlaklığı...
Zor iş kalbe giysi dikmek...
Kalbi en güzel aşk giydirip kuşatıyor.
Hani şu bulunmaz Hint kumaşıyla...
Evleri dayayıp döşemek kolay... Koltukları duvarları
pencereleri kaplamak... Bedenleri örtmek bedenlere
kıyafet bulmak kolay...
Konfeksiyon giyinmeyi sevmiyor kalp.
Kalbi giyindirmek zor.
Ah kalbimiz...
Ne kadar ortada ne kadar savunmasız
ne kadar çıplak.
Ve ne kadar açık..........
Kumaşlar önemli. Kalın kaba kumaşlardan
inciniyor kalbimiz. Hiç giyinmek istemiyor onları
ilk fırsatta çıkarıp atıyor üstünden.
Özensiz sert kılıklar dar geliyor ona....
Tazeliğini kaybedince her şeyini kaybediyor kalp.......
Yaşamak değilse tazelik tomurcuk ne?
Neden ölürken bile yaşlanmıyor kırışmıyor kalp?
İtirafı zor ama ölürken bile sanki hiç giyilmemiş bir
elbise kadar temiz ve ütülü değil mi aslında?
Hiç giyilmemiş gibi.
Hiç çıkarılıp bir iskemlenin üzerine atılmamış
hiç soyunulmamış hiç naftalin kokan bir dolapta yıllar
yılı unutulmamış gibi hiç lekelenmemiş gibi
düğmesi kopmamış telası astarından ayrılmamış gibi...
Nasıl da nefes nefese... Aşık gibi... Nefes almayı bile
unutan bir aşık gibi... Oysa yaşamıştı hepsini.
Ah kalbimiz ne kadar ortada ne kadar savunmasız
ne kadar çıplak. Ve ne kadar açık.
Her şeyin sesi duyulur yalnız kalbin sesi duyulmaz.....
Hayır... Duyduğunuz o değil o yüreğinizin sesi değil
o kalbinizin ayak sesi!
Kalbi en güzel aşk giydirip kuşatıyor.
Sonra uzaktaki sevgili. Sonra göz yaşı.
Sonra kadınlar ve çocuklar.........
Sonra kitaplar. Sonra yoksullar. Sonra eski arkadaşlar.
Sonra şarkılar. Sonra babanın emekliliği. Sonra...
Sonra annen. Bir de uzakta bir köy mezarlığı.
Durmadan yaklaşan üstüne üstüne gelen.
Kelimeler giydiremiyor onu. Hele kelimeler.
Akıldan çok kalbin işi kelimelerle... Akıl kırılmaz
çünkü incinmez... Söz dille yani dilin diğer anlamı
gönülle bağlı kalbe sözün asıl muhatabı kalp..
Kıyamıyor kelimelere kalp giyinilecek bunca
şey varken! Çünkü üstünde taşımıyor kalp kelimeleri
damarlarında taşıyor!
Ah kalbimiz ne kadar ortada ne kadar savunmasız
ne kadar çıplak. Ve ne kadar affedici. Çünkü yere
göğe sığamayan gelip gönle yerleşiyor...
Affetmek kalbin kanında var
Dün de bugün yarındı...
