Eşik

boş ve ümitsizdir akşamın hüznü
bu tenha çeşmede bir an yüzünü
seyredenler altın sazlar içinde
ruh muammasının ürperişinde
kaybolmuş sanırlar kendilerini...
bırak bu tesadüf bahçelerini...
hakikat çok uzak, karanlık, derin
bir dille konuşur, büyük köklerin
toprakla ezelden karışmış dili!
geceyle ölümdür asıl sevgili
bu ikiz aynada toplanır yollar
karanlık yaratır, ölüm tamamlar.
kaçalım seninle biz de geceye
ölümün kardeşi saf düşünceye...
yeter büyüsüne aldandığımız
güneşin...biraz da yalnızlığımız
kendi aynasında gülsün, gerinsin
güvercin topuklu sükût gezinsin...

Ahmet hamdi tanpınar