Gücüm yok...

Gücüm yok...
Sadece bakıyorum suya...
Ve konuşuyorum suyla. Yüreğimi beynimi kendimi...seni anlatıyorum suya.
Hayalin mi bana bakan? Yoksa bu gözler benim mi? Sen ben miydin ben mi sendim? Bana bakan kim?

Karışıyor görüntüler su berraklığını neden yitirmeye başladı birden? Kim bu siluetler suyun yüzünde ki? Neden sana bana bakışımı engellemeleri?

Ve neden birden dalgalanmaya kabarmaya başladı? Yoksa bu yüreğim mi?
Su ben miyim?

Ya sen neredesin? Neden suya elimi uzatamıyorum? Su neden uzak bana bu kadar yanındayken?

Oradasın gördüm seni... Karşı kıyısından sen de suya bakıyorsun aynı sancılardayız seninle...belli.
Sen de onca gücüne karşın güçsüzsün anlıyorum seni... Suya onca dokunma istemine karşın hareketsiz duruşunu anlayabiliyorum.
Çünkü sen bensin ben de sen...biziz.
Biz kalacağız hep suyun bir yakasında sen bir yakasında ben...
Sen bende ben sende...can cana yürek yüreğe!
Ve ümit olmasada ufacık bir umut kırıntısıyla...
Canımın canısın yaşadıkça...