27 Ocak 2005 Perşembe
GEL ETME GÖZLERİM YAŞALARLA DOLDU...HANİ ZAMANLA KURURDU?...
günümün şarkısı bu...
unutulmuyor hiç bir şey.
ne uğruna akıtılan yaşlar
ne hatırladıkça yeni baştan yakılan yürek...
sen her mutluluğa olduğu gibi
her acıya da razı oluyorsun aslında
yaşamına yeni bir şeyler eklediğinde.
yeni bir dostun olur,
büyüler gözünü,
mutlu eder varlığıyla.
sonra zaman gelir varlığı acıtır.
her şey biraz olsun canını acıtır.
ne olursa olsun vazgeçemezsin ya
o mutlu anlar için mi?
yoksa acı verdiği için mi?
sürekli mutlu eden bir olay yine mutlu olarak sonlandığında üzer mi hiç?
özlermisin düz yaşanmış bir olayı?
garip gerçekten en çok acı veren en çok hatırlanan ve özlenen oluyor...
lavinya'nın günlüğü.
