Güvenmek

güvenilmek isterim ama aynı zamanda güvenini boşa çıkarmaktan korkarım sanırım

zaten güvenmek de olmazsa olma bir şey.sanırım ayrım yapamam

güvenmek de güvenilmek de vazgeçilmezim

herkes tarafından güvenilen biri olmak ve çok güvendiğim bir dosta sahip olmak isterim

İlk Önce Güvenilmek sonrada güvenmek isterim...

Ben 99 kere kendime 1 kere başkasına güvenirim. İşte bu yüzden bu soruya GÜ-VEN-MEK cevabını veriyorum...

ikiside gerekli

kesekci dedi: ↑

herkes tarafından güvenilen biri olmak ve çok güvendiğim bir dosta sahip olmak isterim

doğrusu bu bence

herzman için güvenilen bir insan olmak isterim. güvenmek istediğim insanlar olmasını isterdim. açıkcası nekadar çok güvensemde yinede güvensizliğim olur. niye böyle düşünüyorum derseniz : nezaman bir insana çok güvensem belirli bir zaman sonra arkadan kuyumu kazmaya başlıyor. bunu akrabamda da gördüm , lisede ve üniversitede beraber okuduğum arkadaşımdan aynı odada kaldığım arkadaşımda da gördüm... bu olayları yaşadıktan sonra bu zamanda çoğu kimseye güvenemiyorum....

Kaldığımız yerden devam edelim :biggrin:
:tongue:Güven karşılıklı olduğunda sağlıklı iletişim olur, yoksa bir yerden sonra ipler kopar..güvenmemek ve güvenmeden birşeyler yaşamak insanı kemirir yer bitirir...:closedeyes:

ikisi de bir eksikli olurdu fakat;

birini seçmem gerekir se güvenmeyi seçerdim çünkü ben bile güvenirsem artık, ozaman o toplumda sağlıklı ilişkiler vardır
şöyle biir söz var, ya da yok. herneyse

.güvenmek güvenilmeyi doğurur..

Güvenmek zordur...

İnsanları tanımak zor olduğu sürece,içlerinde özenti,değişen duygu ve istekleri oldukça farklı yönleri su yüzüne çıktıkça ve bu uğurda hep kazık yemek oldukça güveniniz her zaman size açılan yeni yara ve bazen onarılmaz kalp kırıkları olarak dönecektir...

Duru su gibi içindekini dışarıya yansıtanlar güvenimimizi kazananlarda bizim yaptıklarımızla bize güvenleri kaybetmezler mi?

Duru suyu bulandıran yine biz değil miyiz?

Önce kendini güvenilir kılmak bile kaybetmeye davetiye çıkarmaktır...
Menfaat ve çıkar uğruna 12 yıl geçince bile en sevdiğini tanıyamamaktır...

Kendine güven dışardan gelenlere hazır ol...

Benim kendisine güvendiğim neredeyse bütün kişiler fason mamül çıktı. Bu yüzden güvenilir birilerini bulmanın ne kadar zor, çok zor, hatta imkansızlık derecesinde zor birşey olduğunu düşünürüm. İnsanlara da diyemiyoruz ki; ``Bak hep seni tanıdığım ve güvendiğim o insan olarak kal, sakın değişme.`` Bir nehire elek daldırıp çıkardığımızda, elekten elenip giden milyonlarca kum tanesinin ardından kalan bir kaç tane parlak elmas tanesi bulabilmeye çalışmak gibi artık kıymetli insanları bulabilmek.

Biri olmayınca diğeri de olmaz.İkisi birlikte olur ayrılamazlar.

hüseyin123 dedi: ↑

ikisi de bir eksikli olurdu fakat;

birini seçmem gerekir se güvenmeyi seçerdim çünkü ben bile güvenirsem artık, ozaman o toplumda sağlıklı ilişkiler vardır
şöyle biir söz var, ya da yok. herneyse

.güvenmek güvenilmeyi doğurur..

biraz Sefiller tarzı olmuş :)

ben güvenilen biri olarak insanlara güvenmeyi tercih ederim.

small_hayta dedi: ↑

biraz Sefiller tarzı olmuş :)

ben güvenilen biri olarak insanlara güvenmeyi tercih ederim.

ben anlayamadım neden sefiller tarzı olmuş ki?:):D

onda da piskopos iyi davranarak iyi ediyordu ya baş kahramanı.

ve zincirleme gidiyordu bu.

seninki de öyle.

tabi Victor Hugo'nun Sefiller kitabından bahsediyorum :)