- Aslında tek bir pişmanlığım var, daha önce de söylemiştim, bu Tanrı vergisi yeteneği geliştirmek için müzik eğitimi almalıydım. Hâlbuki ben her şeyi kendi kendime öğrendim ve çaldım. Tıpkı piyanoyu ilk yapan insan gibi oldum. Onun da hocası falan olmadı, yaptığı şeyi çalmayı ona öğretebilecek kimse yoktu. Çalmayı da kendi kendine öğrenmek zorunda kaldı.
- Benim zamanımda İstanbul’da Halk Evleri vardı. Daha sonra devlet bunları kapattırdı ve bence çok da büyük bir hata yapmış oldular. Bu evlerde başta kuyruklu piyano olmak üzere birçok müzik enstrümanı vardı. İnsanlar buralarda toplanır ve birlikte müzik öğrenir, müzik yaparlardı. Ben de bu evlerde müzik çalmaya başladım.
- Rahmetli Fecri Ebcioğlu benim çocukluk arkadaşımdı. Hep bir araya gelir, sohbet ederdik. O, İstanbul’da Anadolu Hisarı’nda otururdu. Bir gün dedim ki “Fecri, Allah rızası için bir yabancı şarkıya Türkçe söz yaz. Onu da belki kısmet olursa ben söylerim.” Kısmetmiş işte. Şarkı ortaya çıkınca bir gün baktık ki gazeteler yazmış. Meşhur Fransız şarkıcısı Bob Azzam’ın grubuna ait “C'est écrit dans le ciel” diye Fransızca bir şarkı vardı. Fecri Ebcioğlu bunu Türkçeleştirdi.
- "Bak Bir Varmış Bir Yokmuş"un ortaya çıkışı hakkında anlattıkları.
- Hayatımda yaptığım her şey doğrusuyla yanlışıyla bana aittir.
- Jazz bir ritimdir, bir sevgidir, bir asalettir, üstün bir ruhtur. Jazz komplekssiz bir sanatçı demektir. Dünyada hiçbir gerçek jazzcı ağız dalaşı yapmamıştır. Bunu televizyon programlarında da belirtiyorum. Jazz müzisyenleri yaptıkları müzikle mutludur. Para pul onlar için fazla bir şey ifade etmez. Yeter ki jazz müziği yapacak bir mekânları ve onları dinleyecek duyarlı insanlar olsun.