Ve işte yine; telefon çalıyor kelimeleri sessizlik çoğalıyor...
Bir elimle ahizeyi kulağıma dayıyorum ve diğer elimle namluyu şakağıma.
Sesinin dalgalanışını dinliyorum bir süre.
Sorular soruyor.
Ağzımdan çıkan kelimeler hiç olmadığı kadar emanet geliyor
ve
almak istediği cevaplar asla vermek istediğim gibi olmuyor.
Mektubumu aldın mı diyorum
Evet diyor
İçime yapışan bütün hisleri yazmaya çalıştım oraya ama yaşananlar kağıtlara sığmıyor
Okudum diyor. hepsini aralıksız okudum gene saçmalamışsın.
Hayır diyorum Saçmalamadım ama okumanın senin için sadece
harfleri sıraya koymak olduğunu unutmuştum.
Yüzünün ani değişen çizgilerini göremiyorum ama sanırım sinirleniyor.
Bağırmaya başlıyor dokunduğunu eritiyor deniz ortasından yırtılıyor .
Suratıma kapatıyor telefonu.
Pek şaşırtmıyor bu beni ama içimde bir çarpışma başlıyor ani ve saldırgan.
Öfkemi yerine oturtamıyorum.
Büyük bir alev gibi gölgeleniyor odanın içinde.
Alevlerin karanlık sessizliği sakinleştiriyor ruhumu
ve düşünceli bir tavır takınıyorum kendime.
Hatalar yaptım mı...?
Şüphesiz...
Kılıçlarımız çarpıştı kıvılcım kan ve ter içinde.
Ruhani kılıçlar daha çok acıtır bedeni yeterince derine saplandığında.
Elimdeki kılıcın üzerindeki izlere bakıyorum.
Çentik çentik her yanı lekeli uzun süren savaşlardan çıktığı belli.
Yine de unuttuğum birşeyler olmalı;
Hayaller yok düşler kayıp
Ve ne kadar denesem de bulamıyorum.
İç hesaplaşmalarımda açık var;
Yaşanan hayatların işlevsiz bir yanı var...
söyLeSene kadınım unuttun mu bu deLi adamı ?
Bir qece aniden verdiqim bir kararLa ve sana qöre yarqısız infazLarLa
qiderken bırakıp seni uzakLara;
içimde bir yerLerde beni unutacağın korkusunu ta$ıdıqını hiç dü$ünmemi$tim yüreqimin..
$imdi kar$ıma dikiLen unutuLma korkusunun e$Liqinde qeLiyor o qüzeL qözLerin akLıma..
Yüreqine ba$ka birinin dokunabiLme ihtimaLi yanqın yerine çevirirken tüm benLiqimi
beLLi beLirsiz sesLeni$Lerim ba$Lıyor sana..
SessizLik karanLık korkuLar ve sen...Ve ben...Ve de biz...
Yar ü$ümekteyim sensiz...
SessizLik qecenin bir yarısı sensizLik oLup döküLüyor kar$ıma bir anda ve ansızın tek bir
damLa qözya$ı süzüLüyor yanaqıma.
Kendinden biLe habersiz ziyaretime qeLdiqin qeceLere inat donup kaLıyor dudaqımın
kenarında derken sebepsiz.
Ah yar ne çok özLemi$im seni öpmeyi oysa ;
Oysa sana sarıLmak nasıL da özLem oLup daqLamı$ yüreqimin dört bir yanını ansızın da
ince bir sızı oLup yerLe$mi$ benLiqime böyLe...
SessizLiqe esir dü$mü$ yüreqim aLev aLıyor $imdi ve bizi yok eden benLiqimize kanıp
siLiyor soL eLim
dudaqımın ucunda akmamak için çaba sarf eden o damLayı sebepsiz..
KaLbimin derinLikLerinde senLe doLu bir fırtınanın tam ortasında
kendi kendini anLayamayan benLiqim qidi$ini anLamLandırmaya çaLı$ırken
daha çok acıyor sevqiLi!
Dü$ünürken seni...
Dü$ünürken sensizLiqi...
Bir titreme aLıyor kaLbimi...
Ü$üyorum yar...
SensizLik var qecede
Ve içine dü$tüqüm sessizLik kanımı donduruyor yine...
Yar yüreqim çok ü$üyor...
Korkuyorum derken sen yoksun ya hani hani sensizim ya ;
yüreqine sakLadıqın ve benim biLmediqim sebepLer yüzünden..
Yoksun ya hani sevqiLi ve hani qittin ya nedensiz...
KaranLıkta kaLmı$ ve son kibrit eLinde bekLeyen bir çocuk misaLi; sana dair oLanLarı
yitirmemek için yakamıyorum o son kibriti...
BekLiyorum çaresiz ve bekLiyorum haLa son bir umut ;
eLimde yakmamak için uqra$ verdiqim kibritLe karanLıqın orta yerinde seni...
Bir yandan da korkuyorum çok korkuyorum sevqiLi...
KorkuLarımdan qizLeyip kendimi yada kendimden qizLeyip korkuLarımı; dü$ürürüm
teLa$ıyLa yüreqimin en içine sakLıyorum sevdamı.
Ah yar...
Sen...
Sen hayatımın tam ortasında duran en qizLi ve dokunuLmaz oLandın oysa...
Dokunulmazlığın sevdamdandı qizLiLiğin a$kımdan...
Giderken sen ben bakakaLmı$tım ardından...
Sen qiderken yanımdan usuLca tek bir peki çıkmı$tı hatırLıyor musun ağzımdan?
Oysa ne çok bağırmak istemi$tim ne çok istemi$tim duyurmayı sana yüreğimi...
Her adımına bir qitme sıqdırmı$tım sevqiLi ve birer damLa qözya$ı her harfinde sakLı..
Her eLvedanda bir seviyorum ve harfLerince yürek kırğınLıqı...
SöyLeyemedikLerim yüreğimde ve bir pekiye kaLakaLdı arkandan bakarken benLiqim
çaresizce.
Korkuyorum yar...
Çok korkuyorum...
İyice sensiz kaLmı$Lıqım ürkütüyor beni...
Ya unutursan beni
Ya unutmama izin verirsen seni...
SessizLik karanLık korkuLar ve sen...Ve ben...Ve de biz...
Yar ü$ümekteyim sensiz...
söyLesene kadınım ;
unuttun mu anSızın kar$ına çıkıp bir anda bilinmezliğe karı$an bu hoyrat yüreğimi.. ?
yüreğine dokundumu bendEn ba$ka biriLeri ?
söyLesene kadınım ;
unuttun mu iLmek iLmek yüreğine i$Lediqim adımı.. ?
zamanLardan neydi çıktığın da kar$ıma
ya da hanqi aSırda sevmi$tim ben seni ?
seni ne zaman tanımı$tım
ve hanqi anda kaLmı$tı bakarken duyduğumuz mutLuLuk cağı ?
bana sakın unuttun mu diye SORMA !
PREFERABLE
Bir elimle ahizeyi kulağıma dayıyorum ve diğer elimle namluyu şakağıma.
Sesinin dalgalanışını dinliyorum bir süre.
Sorular soruyor.
Ağzımdan çıkan kelimeler hiç olmadığı kadar emanet geliyor
ve
almak istediği cevaplar asla vermek istediğim gibi olmuyor.
Mektubumu aldın mı diyorum
Evet diyor
İçime yapışan bütün hisleri yazmaya çalıştım oraya ama yaşananlar kağıtlara sığmıyor
Okudum diyor. hepsini aralıksız okudum gene saçmalamışsın.
Hayır diyorum Saçmalamadım ama okumanın senin için sadece
harfleri sıraya koymak olduğunu unutmuştum.
Yüzünün ani değişen çizgilerini göremiyorum ama sanırım sinirleniyor.
Bağırmaya başlıyor dokunduğunu eritiyor deniz ortasından yırtılıyor .
Suratıma kapatıyor telefonu.
Pek şaşırtmıyor bu beni ama içimde bir çarpışma başlıyor ani ve saldırgan.
Öfkemi yerine oturtamıyorum.
Büyük bir alev gibi gölgeleniyor odanın içinde.
Alevlerin karanlık sessizliği sakinleştiriyor ruhumu
ve düşünceli bir tavır takınıyorum kendime.
Hatalar yaptım mı...?
Şüphesiz...
Kılıçlarımız çarpıştı kıvılcım kan ve ter içinde.
Ruhani kılıçlar daha çok acıtır bedeni yeterince derine saplandığında.
Elimdeki kılıcın üzerindeki izlere bakıyorum.
Çentik çentik her yanı lekeli uzun süren savaşlardan çıktığı belli.
Yine de unuttuğum birşeyler olmalı;
Hayaller yok düşler kayıp
Ve ne kadar denesem de bulamıyorum.
İç hesaplaşmalarımda açık var;
Yaşanan hayatların işlevsiz bir yanı var...
söyLeSene kadınım unuttun mu bu deLi adamı ?
Bir qece aniden verdiqim bir kararLa ve sana qöre yarqısız infazLarLa
qiderken bırakıp seni uzakLara;
içimde bir yerLerde beni unutacağın korkusunu ta$ıdıqını hiç dü$ünmemi$tim yüreqimin..
$imdi kar$ıma dikiLen unutuLma korkusunun e$Liqinde qeLiyor o qüzeL qözLerin akLıma..
Yüreqine ba$ka birinin dokunabiLme ihtimaLi yanqın yerine çevirirken tüm benLiqimi
beLLi beLirsiz sesLeni$Lerim ba$Lıyor sana..
SessizLik karanLık korkuLar ve sen...Ve ben...Ve de biz...
Yar ü$ümekteyim sensiz...
SessizLik qecenin bir yarısı sensizLik oLup döküLüyor kar$ıma bir anda ve ansızın tek bir
damLa qözya$ı süzüLüyor yanaqıma.
Kendinden biLe habersiz ziyaretime qeLdiqin qeceLere inat donup kaLıyor dudaqımın
kenarında derken sebepsiz.
Ah yar ne çok özLemi$im seni öpmeyi oysa ;
Oysa sana sarıLmak nasıL da özLem oLup daqLamı$ yüreqimin dört bir yanını ansızın da
ince bir sızı oLup yerLe$mi$ benLiqime böyLe...
SessizLiqe esir dü$mü$ yüreqim aLev aLıyor $imdi ve bizi yok eden benLiqimize kanıp
siLiyor soL eLim
dudaqımın ucunda akmamak için çaba sarf eden o damLayı sebepsiz..
KaLbimin derinLikLerinde senLe doLu bir fırtınanın tam ortasında
kendi kendini anLayamayan benLiqim qidi$ini anLamLandırmaya çaLı$ırken
daha çok acıyor sevqiLi!
Dü$ünürken seni...
Dü$ünürken sensizLiqi...
Bir titreme aLıyor kaLbimi...
Ü$üyorum yar...
SensizLik var qecede
Ve içine dü$tüqüm sessizLik kanımı donduruyor yine...
Yar yüreqim çok ü$üyor...
Korkuyorum derken sen yoksun ya hani hani sensizim ya ;
yüreqine sakLadıqın ve benim biLmediqim sebepLer yüzünden..
Yoksun ya hani sevqiLi ve hani qittin ya nedensiz...
KaranLıkta kaLmı$ ve son kibrit eLinde bekLeyen bir çocuk misaLi; sana dair oLanLarı
yitirmemek için yakamıyorum o son kibriti...
BekLiyorum çaresiz ve bekLiyorum haLa son bir umut ;
eLimde yakmamak için uqra$ verdiqim kibritLe karanLıqın orta yerinde seni...
Bir yandan da korkuyorum çok korkuyorum sevqiLi...
KorkuLarımdan qizLeyip kendimi yada kendimden qizLeyip korkuLarımı; dü$ürürüm
teLa$ıyLa yüreqimin en içine sakLıyorum sevdamı.
Ah yar...
Sen...
Sen hayatımın tam ortasında duran en qizLi ve dokunuLmaz oLandın oysa...
Dokunulmazlığın sevdamdandı qizLiLiğin a$kımdan...
Giderken sen ben bakakaLmı$tım ardından...
Sen qiderken yanımdan usuLca tek bir peki çıkmı$tı hatırLıyor musun ağzımdan?
Oysa ne çok bağırmak istemi$tim ne çok istemi$tim duyurmayı sana yüreğimi...
Her adımına bir qitme sıqdırmı$tım sevqiLi ve birer damLa qözya$ı her harfinde sakLı..
Her eLvedanda bir seviyorum ve harfLerince yürek kırğınLıqı...
SöyLeyemedikLerim yüreğimde ve bir pekiye kaLakaLdı arkandan bakarken benLiqim
çaresizce.
Korkuyorum yar...
Çok korkuyorum...
İyice sensiz kaLmı$Lıqım ürkütüyor beni...
Ya unutursan beni
Ya unutmama izin verirsen seni...
SessizLik karanLık korkuLar ve sen...Ve ben...Ve de biz...
Yar ü$ümekteyim sensiz...
söyLesene kadınım ;
unuttun mu anSızın kar$ına çıkıp bir anda bilinmezliğe karı$an bu hoyrat yüreğimi.. ?
yüreğine dokundumu bendEn ba$ka biriLeri ?
söyLesene kadınım ;
unuttun mu iLmek iLmek yüreğine i$Lediqim adımı.. ?
zamanLardan neydi çıktığın da kar$ıma
ya da hanqi aSırda sevmi$tim ben seni ?
seni ne zaman tanımı$tım
ve hanqi anda kaLmı$tı bakarken duyduğumuz mutLuLuk cağı ?
bana sakın unuttun mu diye SORMA !
PREFERABLE