Kandan Adam

Dün gece odanın orta yerine, halının motiflerini hiza alarak kendime, buzdolabındaki çürümüş domates kokusunda, ellerimdeki nasırların izlerini taşıyan, uykusuz gözlerim kömür parçası, küçük havuç burunlu, eski günlere dair, gözyaşlarımla bezenmiş, çıkmayan kömür tozu lekeli yırtık bir kazak motifi atkı görünümü verilmiş, kandan adamımı yaptım ve izledim umarsızca. Önemli olan erimesi değildi sabahın ilk ışıkları ile. Halıda bırakacağı lekeden korktum, pıhtılaşacak kadar insan değildi hala.

Sırrı neydi Gebeto usta’nın? Kalbinden bir parça mı hediye etmişti yoksa. Onunda korkuları var mı idi. Aman Tanrım ben bir canavar yarattım diyebilecek kadar ürktü mü sonraları. Tahtadan oğluna bir sevgili yaratmak aklına gelmemiş miydi? Yoksa kıskançlık sebebi ile yalnız bırakılmış, hayattan bir nevi intikam mı alınmak istenmişti.

Dün gece sırıtarak baktım sonraları, odanın orta yerinde, uykusuz gözlerim kömür parçası, küçük havuç burunlu, kandan adamıma. Ne de olsa cevap veremez bana, hiçbir zaman üzemezdi senin üzdüğün kadar beni. Üzüldüm sonraları haline, kalbimdeki seni çıkarıp, monte ettim ona.

Sabah uyandığımda büyük bir leke gördüm halıda, kandan adamım erimiş, hiçbir şey kalmamıştı geriye. Neden diye şaşırmadım ama. Sebebi çok açık;

Pıhtılaşacak kadar insan değildi hala…

Tolgasal...