Mucize/m Diyemiyorum ..

Sana

Mucize' ye en yakın gerçektin sen
Lakin sana “ mucize “ diyemedim / üzgünüm

Ey gözlerindeki hayat sağnağı ile beni mutlu eden “ mutluluk;

Güzelliğe en fazla yakıştırdığım, adıma adına yanaştırdığım;

Sığlığıma dua genişliği veren adam,
Sen; umudum..
Sen; sonsuzluğum..
Sen, umut bulduğum..
Sen, mutlulukla dolduğum..
Ve ben,
Sana ait bir cümle.
Her harfi kitap olan...

Sen ve ben,
Yani biz;
Hangi tanıma sığarız biz ?
Hiç miyiz ya da düş müyüz ?
Yok yok...
Sus pus muyuz yoksa yok muyuz ?
Hayır hayır..
Biz sevdanın mucizeye en yakın haliyiz..
Unutma sevgili;
Gün gelir kahraman'lar da ölür..
Gün gelir masal da biter..
Ama biz bitmeyiz..
Biz birer masal kahramanı değiliz.
Biz mucizeye en yakın gerçeğiz..
Sen ve ben BİZ'iz..


Şimdi içimden sana “ mucize “ demek geçti..
Lakin di-ye-mi-yorum..
Neden diyemediğimi sen bilirsin sevgili..
Üzgünüm..
Sana “ mucize/m “ diyemedim..

Sığlığıma dua genişliği katan adam,
“ Seni seviyorum... “ (S) (S)