Saçlarım

Yavaş Yavaş Beni Terkeden Saçlarım
Sanırım Anıların Yükünü Kaldıramadıkları İçin Gidiyorlar
Zamansız Bu Gidişin Bu Anlamsız Yükünde
Anlamaya Çalıştıklarımla Aramdaki Bağın Ne Olduğunu Kestiremiyorum
Sırf Bundan Dolayı Saçlarımla Artık Küsmeyi Düşünüyorum
Bu Kadar Güçsüz Saçlarım Olduğu İçin Ne Yapacağımı Bilemiyorum
İlaçların İşe Yaramayacağını Biliyorum
Çünkü Hangi İlaç Vardır Ki Anıların Yükünü Birazda Olsa Azaltabilsin
Böyle Bir İlacın Olduğunu Sanmıyorum
Bu Olasılıktan Dolayı Saçlarımın Gidişine
Sadece Bakmakla Yetinebiliyorum
Bu Durum Çok Canımı Sıksa da Yapabileceğim Hiçbir Şey Yok
Bu Anılarımdan Çıkmayan İnsana Veya Duygulara
Ne Demeliyim Bilmiyorum
Ona Ve Onlara Kızmalımıyım Yoksa Umarsızlaşmalımıyım..

Hiç Düşünmemenin Yerini Genelde Çok Düşünce Alıyor
Çünkü İnsan Bir Şeyi Düşünmek İstemezken Bile
O Düşüncesizliği Bile Düşünerek Avutuyor
Böyle Bir Şey Olduğu Vakitte
Saçlarım Daha Çok Ve Daha Hızlı Bir Şekilde Gitmeye Başlıyor
Bir Türlü Akıldan Çıkmayan,
Bir Türlü Dinmek Bilmeyen
Ve Bir Türlü Gitmek Bilmeyen Haller
Sıraya Dizilip Karşımda Haylazca Durduklarında
Hangisinden Hayata Bakacağımı Şaşırıyorum
Ve En Çok Hangilerin Bu Gidişe Dur Diyeceklerini
Veya Hangilerinin En Azından Bu Gidişin Hızını Keseceklerini
Yada Hayata Hangi Pencereden Bakabileceğim Konusunda
Yardım Edeceklerini Çözemiyorum

Bu Dökülme Birazda Olsa Bazen Beni Rahatlatıyor
Çünkü Saçlarımın Her Telinde Bir Hatıra Saklandığını
Ve Bu Her Hatıranın Ağır Bir Yük Olduğunun Farkındayım
Bundan Dolayı Her Gidişlerinde Serpiliyorum
Belki de Saçlarım Bana İyilik Yapıyor
Her Yapılan İyiliğin Tadı Sorulmadığı Gibi
Araştırılması da Yapılmaması Lazım
Çünkü Yapılan Bir İyiliğin Sadece Yapıldığını Göstermesi İçin
Yapılmadığı Düşünüldüğü Zaman
İyilik Kavramının Altındaki Gerçeğin
Sadece Yapanın Bilmesi de Kaçınılmazdır
Bundan Dolayı Kötü Gibi Görünen Bazı Şeylerinde
Altındaki Gerçeği Bilmeden
İyi Veya Kötü Olarak Algılanmasıda Yanlıştır
Tabi Diğer Taraftanda Bu Hatıraların
Nereye Düştüklerini
Nasıl Döküldüklerini Ve Ne Şekilde Serpildikleri de Soru İşaretlerimdir
Çünkü O Hatıralar Kolay Oluşmadı
Zaten Kolay Olsaydı Böyle Zamansız Bir Gidiş Beklenmezdi
Bu Sebeplerden Dolayı Sevinçlerim Üzüntülerimden Daha Azdır
Üzüntülerimin Bir Gramajı Yoktur Ama Sevinçlerimin Bir Metrajı Vardır

Düşünmeden Düşlenmediği Gibi,
Düşlemeden de Düşünmemeli İnsan..
Hayatımın Çoğu Karesinde Bir Şeyleri Düşünürken
Veya Düşlerken Sadece Saçlarım Değil
Benden Giden Birçok Şey Birikti İçimde..
Bu Yalnızlık Mevsiminin Hoyrat Yaşamında
Daha Nelerin İçimde Birikeceğini
Veya Döküleceğini Azar Azar Anlamaya Başlıyorum
Bir Yerlerde Bir Kayıt Defterinin Olduğunu Düşündüğümde
Yaşamın Her Kitlesine Yabancı Kalıyorum
Ki Bu Yabancılaşma Sürecinde En Çokta Yarınlarım Etkileniyor
Yarınlarım Yani Düşlerimdeki Sevinçlerim, Ümitlerim...
Ne Zaman Bir Şey Kaybetsem
Bana Ait Olmadığı İçin Kaybettiğimi Düşünerek Kendimi Avuturum
Avuntularımda Gerçeklik Payı Olmasa da Böylede Yaşanıyor Hayat..
Ne Zaman Bir Şeyi Sahiplensem
Bana Ait Olduğunu Düşünürüm
Bana Ait Olmadığını Bilsem de Bir Şeyi Sahiplenmenin Tadı Başkadır
Başka Tadlarla Düşlemenin Tadıda Bambaşkadır.!

Kendimi Koyu Bir Yeşermenin İçinde Hissettiğimde
Bana Arta Kalan Sadece Hayatın Tozpembe Kısmı Oluyor
Ancak Sahip Olduğum Bünyede Hayatın Tozpembe Kısmıyla İlgilenmediği İçin
Hiçbir İşime Yaramıyor Bu Renkli Hayat...
Alışmanın Verdiği Zorluk,
Dayanmanın Verdiği Kuvvete Dayandığında
Zihnimde Yangınlar Alevleniyor
Ve Bu Yanma Süreci Çoğu Zaman Küllenmekle Sonuçlanmıyor
Artan Bir Acıyla Maneviyatım Alevlerle Kaplanıyor
Kolay Bir Şey Olmasa Gerek Ki
Maneviyatın Acı Çekmesi Hepsinden Daha Çetin Geliyor
Söz Konusu Acı Olunca Zaten Her Şeye Müsait Oluyor İnsan
Ancak Acının Bazı Durumlarda İnsana Uzak Kalması Çoğaltıyor Ağrısını..
Ve Bu Artan Ağrı Kalp Ağrısından Başka Bir Şey Değildir

Bu Yazıda Ne Anladınız Bilmiyorum
Ama Ben Şu Mesajı Çıkardım Kendime;
Bana Ait Olduğunu Sandığım Saçlarım Bile
Beni Terketmeye Meyilliyse
Benden Giden Her Şeyde Ancak Hiçbir Şeyim Kadar Olup,
Benden Değildir.
İnsan, Bir Şeyi Sahiplenmeden Önce İki Kez Düşünmelidir.

Resul Altunbaş