Soruyorum şimdi sana !!

Bana, acı çektirmekle acaba ne geçti senin

Eline.

Sen, yanlış trene binmişsen suç benim mi,

Bundan bana ne.

Sen, bana değil ne ettinse kendi kendine

Ettin.

Yoluna diktiğim çiçekleri göremedin, üstlerine

Bastın, ezdin.

Kaderinin yolunu aydınlatan mumları tek tek

Üfleyip söndürdün.

Kendi dünyanın kör karanlığına bilerek kendi

Arzunla koştun.

Yalnızlık cehennemine isteyerek, kendi ayaklarınla

Yürüdün.

Ben, sensiz yapamam, asla yaşayamam

Sanmıştın.

Aklınca çekip gitmekle ben çaresizlik içinde

Kalacaktım.

Düşünemediğin bir şey var, sana hatırlatmak

İsterim.

Uçurtmalar rüzgara karşı koydukları için

Uçarlar.

Rüzgara karşı koyamayan uçurtmalar,

Ya rüzgara kapılıp savrulurlar

Ya da hiç uçamazlar.

Senin, göremediğin benim içimde öylesine bir

Yaşam sevinci,

Öylesine bir sevgi yumağı var ki karşılık bulmasa da

Asla kaybolmaz.

Soruyorum şimdi sana; senin vicdanın çok mu

Rahat.

Unutma! İstenilen her şey için mutlaka bir bedel

Ödenir.

Bir kılıcı keskin yapan, çokça yediği çekiç

Darbeleridir.

Gücün yetmez beni üzmeye, ayrıca benim vicdanım

Çok rahat.

Sen dön de kara kapkara vicdanına, bir daha

Dikkatle bak.



Saadettin Güven

25.03.2010

İstanbul