Sual

Hiraya düşen emir, oku diye yakaran.
Bundan özge bir ikrar, var olur mu cihanda?
Kör kuyudan Yusufu neydi düze çıkaran?
Kendini bilmek kadar ar olur mu cihanda?

İnsanı aramışım bu sırra akıl yoran,
Maharet kolda değil, mermeri taşı kıran.
En zorunu başarır nefsine dizgin vuran;
İnsan kendin yenmeden er olur mu cihanda.

Ne varsa riya diye tek kalemde yansaydı.
İnsan insanoğluna zeytin dalı sunsaydı.
Âdemin içi dışı ilim ile yunsaydı;
Şu gönlümü kanatan şer olur mu cihanda?

İlk emirle bilmişim türlü sırra ermeyi,
Bu minvalde öğrendim her gönüle girmeyi.
İstersek kumda açar, bilirsek su vermeyi;
Güle gebe kalmayan yer olur mu cihanda?

Yunus feyz ile karmış cismindeki yapıyı.
Mevlana dergâhında açık koymuş kapıyı.
Alan almış ilimle sevgi denen tapuyu;
Yolu aşktan geçmeden pir olur mu cihanda?

Muallime kardırdım bende bir katre özü,
Onunla açmış oldum görmeyen bir çift gözü.
Tebeşirin tozuyla kaplansa arzın yüzü;
Yedi rengimi çalan, kir olur mu cihanda?

İlimin sıfatı servet, tamah etme paraya.
Danış olmadan sürme her merhemi yaraya.
Kara benzer mi aka, ak benzer mi karaya
Hiç bilenle bilmeyen bir olur mu cihanda?