Bir okyanusun büyüsüne kaptırdım kendimi,
Dibe battım, çıkamıyorum,
Kalan nefesimin son parçalarını harcıyorum,
Acı veriyor, ama çaresizim.
Sonra bir tılsım etkisi,
Sevmek yasak oluyor sanki,
Zihnim benimsiyor kalbim isyanlarda,
Dipten kurtuluyorum,
Ama yarın yine seni görüyorum, düşünüyorum
Gün olur da ürkek gözlerim artık kaçmazsa,
Bil ki; yine de büyük bir korku hâkim aklıma.
Düşüncelerimden arınıp ne zaman yanına gelmek istesem,
Bir çarpıntı yüreğimde; donuyorum.
Üzüntü mü?
Ona çoktan alıştı günden güne erimeye mahkûm kalbim,
Henüz açılmaktan çok uzak olan gönül yaramın,
Sanki kabuk bağlarmış gibi iyileşmesi için bekliyorum.
Merhemim sende ama almaya çekiniyorum,
Kendim için mi istiyorum?
Hiç sanmıyorum.
Sen yanımda olsan bin bir yaram olsa da sevgin diretir hâlâ.
Bir sis perdesi dolanıyor gönlümde,
Her sabah günün başlamasıyla umutlanan kalbim,
Her gün aynı dolambaç içinde tekrarlıyor.
Elime bir kitap geçiyor,
Okumak için hevesleniyorum,
Ama sen varsın yine fakir gönlümde,
Aşkın hayaliyle bir kitap daha akıp gidiyor elimden.
Anlıyorum ki kitap yaralı gönlümü iyileştiremiyor.
Lâkin boşuna direnmek sevgiye karşı,
Aklım daha bende ne kadar kalır bilemiyorum,
Düşüncelerim hiç sabit kalmıyor, biri hariç,
Sen.
Aklımdan tek çıkmayan düşünce, tek sabit fikir,
Sen ve mevcudiyetin…
Kalbim söz dinlemez bir yılkı,
Yetişmeye çalışıyor bulunduğun yere.
Ne kadar da yakınsın oysa?
Fakat gözlerim hep yanıltıyormuş beni, çok uzaktasın.
Günüme sırma gibi sarı saçlarınla bir güneş gibi doğuyorsun,
Gittiğinde ise yine güneşin batışı gibi karartıyorsun günümü de, gönlümü de.
Aşkım akıl görmüyor, beni görmüyor,
Yalnızca seni ve güzel gözlerini tanıyor, başka hiçbir şey.
Meçhule giden bir yola baş koyuyorum,
Yolun sonu gelmiyor, mecbur geri dönmek istiyorum,
Onu da beceremiyorum,
Yalnız kalıyorum ve alışıyorum.
Ama şunu bil ki sen yanımda oldukça,
Ben vazgeçmem bu dirayetsiz sevdamdan da ezeli yolumdan da.
Ahmet SAVAŞ
