Tılsım...

Uzun zaman olmuştu belki de böylesine huzura koşmayalı.
Cemre erken düşmüştü de, haberi mi yoktu?
Çığlıkların dinme isyanı mıydı yoksa duyulan?
Gecenin huzuru da burada mı gizliydi sahiden?

Sığmaz oldu karaya içi.
Bir martının kanadında ıslık tutturdu.
Günlerdi neşeli doğuran güneşi.
Neşe bulduğu huzuru oldu...

En onmaz acı denilen bir his yoktu aslında.
Dert de derman da vücudun çalgısıydı.
Bir akşam huzurken, tedirginlik sunuyordu 5 dakika sonrası.
Ve artık;
dudaklarına bile yabancı bir kelimenin tılsımındaydı...

Hayri