Toprak

Uzanıyorum gözlerinin rengiyle süslenmiş toprağa.
Sarılası geliyor,içine alası...
Zavallının yüreği benim gibi kuraklaşmış.
Biraz rahatlamak için
Yağmur bekliyor bulutlardan.
Dertleşiyoruz.
Bana pişmanlıklarını anlatıyor.
Kimi zaman pişman olmadıklarını...
Öyle güzelki aslında,
Ağaçların candamarı,
Kimi hayvanların barınağı,
Yeryüzündeki fazlalıkların gömüldüğü bir mezar bazen,
Bazen bir kılıç gibi...
Ağlıyor anlatırken.
İstemeden içine aldıkları var.
Yeryüzünden kopardıkları var.
Kopardıkları, beraberinde yaşanmış ve yaşanmamış
Bir sürü hayaliyle gömülüyor.
Belkide hiç gömülesi yokken...
Dinliyorum onu.
Derken gitme vakti geliyor.
Gitmemi istemediğini söylüyor.

Ben gitmeliyim şimdi.
Ama bilesinki sana geleceğim.
Eninde sonunda geleceğim sensin.
Sen benim filmin sonunda kavuşacağım yarimsin.
Bilirsin senaryo yazıldı bir kere.
Oyun bitmedi daha.
Sabret!
Finalini bilsende oynamak zorundasın sonuna dek!
Bir gün geleceğim sana.
Tıpkı sen olacağım.
Hiç ayrılmamak için yarim senin gibi toprak olacağım
Bekle beni...


lavinyanın günülüğünden saçmalar bugünlük bu kadar...