Bir anda bir şeyler koptu zamanın bağrından… Çocukluğumun ta içinden bir yerlerden asla çoğalamayacak sesler eksildi. Çoklarının aksine, gördüğüm bildiğim, sen görünmezliği seçtin. Ve ben senin her soluğunu duydum. Giderken gideceğini bildim.
Tek bir fotoğrafa sığacağını bildim. Sen gitmeye yaklaştıkça, gözün kapıya baktıkça , bedenin gitmeye eğildikçe ben korktum senden. Sanki gideceğini bilmezsem yapamayacakmışsın gibi geldi. Gizli gizli bildim ben de. Kaçak ağlamak gerekti o yüzden. Başka odalarda başka insanların yanında, başka sebeplere ağlayıp gizli gizli bildim. Sarılmak imkansızdı o zaman. Sarılsam kollarımdan yitişin hızlanırdı. Her telefonda yüreğimi hoplatan sen olmazdın o zaman. Senden gelecek tek bir haber bile kalmazdı.
Zamanı yaşayıp teninin soluşunu gördüm. Hastane kokusuna bile alıştım. Seni görmekten korktum kimi zaman. Rüyalarımda görebileceğim gözümün önüne getirebileceğim en kendin halinle kal istedim. Geri dönüşü olmadığını anladığımda, her şeyin bitmiş olmasını diledim. Sen gideli çok olmuş, tüm yaraların kabuk bağlamış olduğu zamanlara kaçmak istedim. Artık üzülmediğimiz, artık acı çekmediğin günleri bekledim.
Damarlarımızda hissettiğimiz kan bize fazla geliyordu artık. Aldığımız solukla birlikte bir el yapışıyordu boğazımıza. Senin boğazından geçen her lokmada, dilini ıslatan her su damlasında bir umut gevşetiyordu gırtlağımızdaki o düğümü.
Bize bitmez tükenmez gelen zaman aslında olabildiğine uzaktı sonsuzluktan. Tükendi bir sabah bir feryatla birlikte. Bir anda bir şeyler koptu zamanın bağrından. Bize o zaman ağlamak kaldı bir tek, bir tabutun arkasından bakıp ağlamak… Gittiğine inanamayıp bağırmak kaldı. Kulaklarımızda duasını gezdiren tok bir erkek sesi… Evini dolduran beyaz örtülü kadınlar, kapıda toplaşmış erkekler kaldı. Saklanmış bir yerlerde kasketin, önünden geçerken boşluğunu haykıran köşe başı…
İlk sen gittin benden. Senle beraber arttı korkularım. Gerçekten gidilecek bir yer olduğu öğrendim senden. İlk sen gittin benden. Ve çocukluğumun ta içinden asla çoğalamayacak sesler eksildi.
M.Kunt
Tek bir fotoğrafa sığacağını bildim. Sen gitmeye yaklaştıkça, gözün kapıya baktıkça , bedenin gitmeye eğildikçe ben korktum senden. Sanki gideceğini bilmezsem yapamayacakmışsın gibi geldi. Gizli gizli bildim ben de. Kaçak ağlamak gerekti o yüzden. Başka odalarda başka insanların yanında, başka sebeplere ağlayıp gizli gizli bildim. Sarılmak imkansızdı o zaman. Sarılsam kollarımdan yitişin hızlanırdı. Her telefonda yüreğimi hoplatan sen olmazdın o zaman. Senden gelecek tek bir haber bile kalmazdı.
Zamanı yaşayıp teninin soluşunu gördüm. Hastane kokusuna bile alıştım. Seni görmekten korktum kimi zaman. Rüyalarımda görebileceğim gözümün önüne getirebileceğim en kendin halinle kal istedim. Geri dönüşü olmadığını anladığımda, her şeyin bitmiş olmasını diledim. Sen gideli çok olmuş, tüm yaraların kabuk bağlamış olduğu zamanlara kaçmak istedim. Artık üzülmediğimiz, artık acı çekmediğin günleri bekledim.
Damarlarımızda hissettiğimiz kan bize fazla geliyordu artık. Aldığımız solukla birlikte bir el yapışıyordu boğazımıza. Senin boğazından geçen her lokmada, dilini ıslatan her su damlasında bir umut gevşetiyordu gırtlağımızdaki o düğümü.
Bize bitmez tükenmez gelen zaman aslında olabildiğine uzaktı sonsuzluktan. Tükendi bir sabah bir feryatla birlikte. Bir anda bir şeyler koptu zamanın bağrından. Bize o zaman ağlamak kaldı bir tek, bir tabutun arkasından bakıp ağlamak… Gittiğine inanamayıp bağırmak kaldı. Kulaklarımızda duasını gezdiren tok bir erkek sesi… Evini dolduran beyaz örtülü kadınlar, kapıda toplaşmış erkekler kaldı. Saklanmış bir yerlerde kasketin, önünden geçerken boşluğunu haykıran köşe başı…
İlk sen gittin benden. Senle beraber arttı korkularım. Gerçekten gidilecek bir yer olduğu öğrendim senden. İlk sen gittin benden. Ve çocukluğumun ta içinden asla çoğalamayacak sesler eksildi.
M.Kunt