Sultan Mahmut yolda gördüğü çocuğa bir altın verir. Ama çocuk bir türlü almak istemez. Sultan büyük bir merakla sebebini sorduğunda,
çocuk :
-Sultanım, annem babam bu altını gördüklerinde çok kızarlar. “Onu mutlaka çaldın !” derler, onun için alamam.
Sultan Mahmut :
-O zaman kolayı var. Bunu bana padişah verdi dersin, olur biter.
Olmaaaz padişahım. O zaman hiç inanmazlar.
—Peki, ama neden inanmazlar evladım?
-“Eğer padişah verseydi, bu kadar az mı verirdi ...” derler.
Sultan Mahmut çocuğun bu akıl almaz zekâsını bir kese altın ile ödüllendirir.
çocuk :
-Sultanım, annem babam bu altını gördüklerinde çok kızarlar. “Onu mutlaka çaldın !” derler, onun için alamam.
Sultan Mahmut :
-O zaman kolayı var. Bunu bana padişah verdi dersin, olur biter.
Olmaaaz padişahım. O zaman hiç inanmazlar.
—Peki, ama neden inanmazlar evladım?
-“Eğer padişah verseydi, bu kadar az mı verirdi ...” derler.
Sultan Mahmut çocuğun bu akıl almaz zekâsını bir kese altın ile ödüllendirir.
