Bir lâhza 'huzur'

Gitme lütfen son lez bak yüzüme gör içimdeki yangını ,dönme arkani bana gitme ne olur.

Her yıl yapılan "en iyi buğday" yarışmasını yine aynı çiftçi kazanmıştı. Çiftçiye bu işin sırrı
soruldu. Çiftçi: "Benim sırrımın cevabı, kendi buğday tohumlarımı komşularımla paylaşmakta
yatıyor." dedi. "Elinizdeki kaliteli tohumları rakiplerinizle mi paylaşıyorsunuz? Ama neden
böyle bir şeye ihtiyaç duyuyorsunuz? diye sorulduğunda, "Neden olmasın" dedi çiftçi.
-"Bilmediğiniz birşey var; rüzgâr olgunlaşmakta olan buğdaydan poleni alır ve tarladan
tarlaya taşır. Bu nedenle, komşularımın kötü buğday yetiştirmesi demek, benim ürünümün
kalitesinin de düşük olması demektir. Eğer en iyi buğdayı yetiştirmek istiyorsam,
komşularımın da iyi buğdaylar yetiştirmesine yardımcı olmam gerekiyor."

DERS:Sevgi ve paylaşmak en yakınınızdan başlar. Sonra yayılarak devam eder. Kin, cimrilik,
nefret kimsenin hoşlanacağı davranışlar değildir.

Büyük velilerden Şakik Belhi bir kıtlık senesinde, herkesin kara kara düşündüğü bir ortamda, zengin bir adamın kölesinin şakır şakır oynadığına şahit oldu.
Yanına yaklaştı ve sordu:
"Herkes kıtlıkla, açlıkla karşı karşıya olmaktan inler dururken sen neye güvenerek böyle oynayabiliyorsun?"

Köle cevap verdi:
"Herkesten bana ne? Benim için bir tehlike söz konusu değil. Benim efendimin 7-8 tane köyü var, her ihtiyacımız o köylerden sağlanıyor."

Bu açıklama Şakik'i adeta bir şamar gibi sarstı. Çünkü kendisi de kıtlıktan dolayı endişe içindeydi. Ama köle onu uyandırdı ve kendi kendine şöyle dedi.
"Hey Şakik, kendine gel! Şu köle nihayet bir insan olan efendisine bunca güveniyor, kendini emniyet içinde hissediyor. Sen ki bütün canlıların rızkını garanti eden ALLAH'a inanıyor, tevekkül ediyorsun. Bu nice tevekküldür ki rızık endişesi içindesin?"

Kim gâvur?

Alman asıllı Muhammed Abdullah, Müslüman olmadan önce, papaz olarak vazife yapıyordu. Şimdi Hamburg'taki Türkler'e Türkçe vaaz veriyor.

Müslüman olduktan sonra, Balıkesir'li bir Türk kızı ile de evlenen Abdullah'ın yolu bir gün, Türkiye'de bir bankaya düşer. Bankadaki görevli, yanındaki diğer memur arkadaşına Muhammed Abdullah'ın sarı saçları, sakalı ve Alman tipini kastederek,

"Gâvura bak! herhalde döviz bozduracak?" diye seslenir.

Çok iyi Türkçe bildiği için memurun söylediklerine bozulan Abdullah, memura;
"Gâvur olduğum benim alnımda mı yazıyor?" diye sorarak, cebinden küçük bir Kur'an-ı Kerim çıkarır.
Memura uzatarak, okumasını ister. Memur, -şaşkın vaziyette- okumasını bilmediği için okuyamayacağını belirtir.

Bunun üzerine Muhammed Abdullah, Kur'an-ı Kerim'i hem okur, hem de manasını oracıkta verir. Görevli memura da son olarak şöyle der:

"Sen ne biçim Müslümansın? Kur'anı-ı Kerim'i yüzünden okumasını bile bilmiyorsun. Şimdi söyle bakalım, sen mi gâvursun yoksa ben mi?!"

Kendi halinde bir tüccardı. Bir gün kumaşları gemiye yükledi. Endonezya'ya gitti, oraya yerleşti. İşini orada devam ettirdi. Kumaşları kaliteliydi. Tam da halkın aradığı cinstendi. Kendisi de kanaat sahibi bir insandı. Kazancı az olsun, temiz olsun düşüncesindeydi. Bir gün geç geldi iş yerine. Eleman iyi bir kâr elde etmişti sattığı mallardan. Merak etti, sordu:

- Hangi kumaştan sattın?
-Şu kumaştan efendim.
-Metresini kaça verdin?
-On akçeye.
-Nasıl olur?" diye hayret etti,
-Beş akçelik kumaşı on akçeye nasıl satarsın? Bize hakkı geçmiş adamcağızın. Görsen tanır mısın onu?

Eleman gitti, müşteriyi buldu, getirdi. Dükkân sahibi müşteriyi karşısında görür görmez, helâllik istedi ve fazla parayı müşteriye uzattı. Müşteri şaşırmıştı. Böyle bir durumla ilk defa karşılaşıyordu.

-Ne demekti hakkını helâl et?

Olay kısa sürede dilden dile dolaştı. Çok geçmeden kralın kulağına kadar vardı. Sonunda kral kumaş tüccarını saraya çağırdı. Kral sordu:
-Sizin yaptığınız bu davranışı daha önce biz ne duyduk, ne de gördük. Bunun aslı nedir?
-Ben, dedi tüccar, bir Müslüman'ım. İslâm dini böyle emreder. Müşterinin bana hakkı geçmişti. Dolayısıyla kazancıma haram girmişti. Ben sadece bir yanlışı düzelttim.
Kral,
-İslâm nedir, Müslümanlık nedir? Gibi peş peşe sorular sordu. Birer birer sorularını cevapladı. Kral ilk defa duyuyordu böyle bir dinin varlığını. Fazla zaman geçirmeden İslâm'ı kabul etti. Daha sonra kısa süre içinde de halk Müslüman oldu.

250 milyonluk nüfusa sahip olan bugünkü Endonezya'nın Müslümanlığı kabul etmesindeki sır sadece beş akçelik kumaştı. Yapılan tek şey vardı sadece: İnandığı gibi yaşamak, sahip olduğu güzellikleri çevresiyle paylaşmaktı. Efendimizin müjdesi herkese açık: "Doğru ve güvenilir tüccar, kıyamet gününde peygamberler, Sıddıklar (doğrular) ve şehitlerle beraberdir." Yani, asıl etkili olan söz dili değil, hal diliydi. Konuşmaktan çok yaşamaktı. Anlatmaktan ziyade davranış dilinin devreye girmesiydi.

yardım eden kuş gibi...

ibrahim edhem'in arkadaşı Şakik belhi hayatını
kazanmak için ticaret yapmaya karar verir. bunun
için de uzaklara, başka şehirlere gitmesi gereklidir.
ayrılmadan önce, herkesin sevgi ve saygı gösterdiği,
kendisine güvendiği hocası ibrahim edhem'e uğrar.
konuşup helâlleşir ve sonra vedâ ederek yola koyulur.
ancak daha uzun bir süre görülemeyeceği zannedilen
Şakik'i camide görünce, hayretle "niçin çabuk döndün?"
diye sordu. Şakik belhi: "yolculuğumda çok acaip birşey
gördüm, ondan döndüm" dedi... ibrahim edhem,
"hayırdır inşa Allah, ne gördün anlat bakalım?" deyince de,
şöyle anlatır şakik:

"yolculuk esnasında, dinlenmek için kenar bir yere
çekilmiştim. orada kör ve topal bir kuş gördüm. kendi
kendime, bu kuş bu uzak yerde yalnız başına nasıl
yaşıyor diye düşünürken, az sonra, ağzında yiyecek
taşıyan bir başka kuş çıkageldi. bu böyle bir kaç defa
oldu. bunun üzerine ben, "bu kuşu bu ıssız yerde
rızıklandıran ALLAH, elbet beni de rızıklandırır. O'nun
buna gücü yeter" dedim ve döndüm."

bunun üzerine ibrahim edhem şöyle dedi:
"şaşarım sana ey Şakik, niçin başkasının yardımıyla
yaşıyan kötürüm bir kuş gibi olmağa râzı oldun da,
hem kendisi için çalışan, hem de diğer düşkünlere
yardıma koşan kuş gibi olmayı düşünmedin?"

bu sözler üzerine Şakik, çok mahçup oldu. kalktı,
ibrahim edhem'in elini öptü ve "sen bizim üstadımızsın
ey ibrahim edhem" dedi ve sonra da terkettiği yola,
ticaret yapmak üzre dönüverdi...

Çürümüş bir ağaç gibiyim , birkaç tane yeşil yaprağım kaldı tutunamiyorum artık topraga kurmak da istemiyorum imdat çığlık larim rüzgarın uğultusuna karışıyor bitmedi diyorum kendime bitmedi La Ilahe İllallah ı zikrederek can buluyorum.

neguvon dedi: ↑

Çürümüş bir ağaç gibiyim , birkaç tane yeşil yaprağım kaldı tutunamiyorum artık topraga kurmak da istemiyorum imdat çığlık larim rüzgarın uğultusuna karışıyor bitmedi diyorum kendime bitmedi La Ilahe İllallah ı zikrederek can buluyorum.

eyvallah güzel kardeşim, çok hoştu.
"can buldum!"

devamı nerede :)
zevkle okudum devamını sabırsızlıkla bekliyorum :)

breakdancewar dedi: ↑

devamı nerede :)
zevkle okudum devamını sabırsızlıkla bekliyorum :)

Allah razı olsun sevgili kardeş, siz bizi teşvik ettikçe bu konu ilanihaye sürüp gidecektir inşaallah.

****

ALLAH İLE SAVAŞMAK


Churcill, muhârebe sonrası niçin mağlûb
olduğu sebebiyle muhâkeme edilirken itâb
edici ağır suâller karşısında iyice darlandığı bir
sırada mahkeme hey’etine şöyle haykırmıştır:

“–Anlamıyor musunuz, biz Çanakkale’de
Türkler’le değil, Allâh ile harbettik!.. Tabiî ki yenildik...”

Gece/GÜNDÜZ



Bilge kişi, öğrencilerine şöyle sual etti: "gündüzün
geceden ayrıldığını nasıl hissedersiniz?"

öğrencilerinden biri şöyle cevap verdi:
"bir koyun sürüsüne baktığım zaman, keçileri
koyundan ayırt edebildiğim zaman anlarım ki,
gündüz olmuştur."

Bir başka öğrencisi söz aldı: "bir kaç renkli iplik
alırım. ne zaman onların renklerinin ne olduğunu
anlamaya başlarsam, gecenin bittiğini anlarım."
cevabını alınca, bilge kişi sustu.

öğrencileri meraklanmaya başladı ve bilge
kişiye sordular: "efendim, siz görüş belirtmediniz.
peki sizce gündüz olduğunu nasıl anlarız?" bilge
kişi öğrencilerini şöyle bir süzdükten sonra ağır
ağır konuşmaya başladı: "ne zaman ki, bir kadın
görürüm, güzel mi, çirkin mi diye düşünmeden
onun benim kardeşim olduğunu düşünürsem... ne
zaman ki, erkek bir bey görürüm, onun zengin mi,
yoksul mu olduğuna, siyah mı, beyaz mı olduğuna
kafayı takmadan onun bir insan kardeşim olduğunu
düşünebilirsem, benim için aydınlık doğduğunu anlarım!"

Afrika kâşiflerinden gezgin David Livingstone'a
güney afrika'daki bir dernek şu mektubu göndermişti:
"bulunduğunuz yere ulaştıracak iyi bir yol buldunuz mu?
eğer buldunuzsa, bize bildirin de size katılmak
isteyenleri yanınıza gönderelim." Livingstone'un bu
isteğe cevabı şu oldu: "eğer buraya iyi yol varsa gelmek
isteyenleri ben istemiyorum. benim, yol olmadığı halde
buraya gelmek isteyenlere ihtiyacım var."

Yolu olan yere herkes gider. Hüner, yolu olmayan yere
varmayı başarmaktır. tüm keşifler bu gibi azimli
insanların eseridir.

|SeYYaH| dedi: ↑

SİYAH BALON!



Küçük bir zenci çocuk, şehrin lunaparkında dolaşırken
bir satıcının elindeki balonları seyre dalmıştı. her renkten
ve her biçimden balonlar, ışıl ışıl parlıyordu.

Derken, birdenbire kırmızı bir balon, baloncunun elinden
kazara kurtularak havada uçtu, uçtu, uçtu ve niyayet
aşağıdan seçilemeyecek kadar yükseldikten sonra
gözden kayboldu. bu manzarayı seyretmek için öyle
bir insan kalabalığı toplanmıştı ki, satıcı, bir tane
daha bırakmanın iyi bir reklâm olacağını düşünerek
havaya parlak sarı renkte bir balon daha bıraktı.
arkasından bir tane de beyazını çözdü.

Küçük zenci çocuk, olduğu yerden büyük bir
hayranlık içerisinde, ardı ardına uçan rengârenk
balonları bir zaman daha seyrettikten sonra:
"baloncu amca" dedi. "acaba bir de siyah renkte
balon bıraksaydınız, ötekiler kadar yükselir miydi?"

Baloncu adam, anlayışlı bir bakışla çocuğa
tebessüm ederek, siyah renkli bir balonu boşluğa
bırakırken cevap verdi:

"Yavrum, bizi yükselten dışımızdaki renk değil,
içimizdeki sevgidir!"

Çok Güzel eline sağlık

neguvon dedi: ↑

Çok Güzel eline sağlık

eyvallah neguvon, teşekkür ederim abim. Rabbim sizden razı olsun.

HANIMINA KATLAN!

Hz. Ömer'in hilafeti zamanında bir zât, davranışlarını beğenmediği hanımını şikâyet
etmek üzere halifenin evine geldi. Kapının önünde oturdu ve Hz. Ömer'in çıkmasını
beklemeye başladı. Derken içeriden bir gürültü koptu. Hz. Ömer'in hanımı koca
halifeye bağırıp çağırıyor, fakat Hz. Ömer ağzını açıp da ona tek kelime dahi söylemiyordu.

Bu hali gören kapıdaki zavallı boynunu bükerek: "Bütün şiddetine ve sertliğine rağmen,
üstelik Mü'minlerin emiri iken Hz. Ömer'in hali böyle olursa benim derdime nasıl çare
bulabilir" diye düşündü ve kalkıp gitmeye başladı. Bu esnada Ömer (ra) dışarı çıktı ve
o zât'ın arkasından "hayrola, derdin neydi?" diye seslendi. Adam şöyle cevap verdi:
"Ey Mü'minlerin emiri! Zevcemin kötü ahlâkını ve bana olan saygısızlığını şikâyet etmek
üzere gelmiştim. Senin hanımının da sana karşı olmadık sözler söylediğini duyunca
vazgeçip geri döndüm ve kendi kendime, 'Mü'minlerin emiri karısıyla böyle olunca,
benim derdime nasıl devâ bulacak?' dedim."



O zaman Hz. Ömer(ra) adama şunları söyledi: "Kardeşim, zevcemin benim üzerimdeki
hakları sebebiyle ona katlanmaya çalışıyorum. Zira o benim hem aşçım, hem fırıncım,
hem çamaşırcım, hem de çocuklarımın süt annesidir. Halbuki o bütün bunları yapmak
zorunda değildir. Üstelik gönlümün harama meyletmesine mâni olan da odur. Bu sebeple
onun yaptıklarına katlanıyorum." Bu sözleri duyan zat: "Ey Mü'minlerin emiri! Benim
hanımım da aynen öyle" dedi. Bunun üzerine Hz. Ömer adamı: "Haydi kardeşim, zevcene
katlanmaya bak! Hayat dediğin göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor!" diye teselli etti.