Söyle Rahatla V.2

İnsan sanki bir akarsu gözümde, akıp giden zamanın açtığı yoldan. Kimi yerlerde gürlerken geniş yollarda, kimi yerlerde de sığamaz geçemediğini düşündüğü dar yollardan.. Zamanın ne tarafa yol açacağını bilmeden, geçebilecek miyim bulabilecek miyim yolumu? düşünemeden çizilen yoldan gitmeye mahkumdur insan. İşin özü, esaretle kaplı bir özgürlüktür insan. Ne mutluluğu hep elinde ne hayali ne umudu. Bir hüznü var, her yerde yoldaşın, nerden baksan tanıdığın. O hüzünle yazar hikayesini, mürekkebi hüzündür insanın. İnsan.. İçine düştüğü kuyuda, kurtarılmasi için uzatılan ipi eline verilendir insan. İp var umut var, hadi kurtar kendini bu girdaptan. Dağları aşsa da gönlü bir su birikintisini atlatamadiktan sonra, korkaktir işte. Ah şu gönül, tüm iş onda bitiyormus aslında. Mutluluğa yol olabilecek her nefesi alıp verirken, gönlün varsa olur, yoksa hepsi birer hançerdir kendine doğru, yalnızlığina doğru. Çok düşünürüm, bakarım, analiz ederim insanları. Bazı şeyleri yaşamadan tecrübe edebilmek isterim, fakat kaderde varsa sütten kacsa bile yoğurtla ağzı yanıyor insanın işte. Ama şunu farkettim ki insan her şeyi kafada bitirmeli, bu umud da olsa hüzün de olsa. Yani hepimize göre yolunda gitmeyen şeyler var, evet. Ama bırakıp gitmek veya pes etmek insanın yeni bir umuda karşı korkakligindan ileri geliyordur belki? Yeni bir adım atma gücünü kendinde göremediğinden belki? Ne bu? Kolaya kaçmak mi, yoksa artık bir şeylerin yorgunluğu mu? Akla gelen sorular çok fakat, zaman biz bir şeyleri derin derin düşünürken hep aleyhimize işliyor. Savaşın ortasında neden darbe aldım, kim yaraladı beni diye düşünmeye benzetirim bazen de şu hayatı. Sağ vurmuş sol kırmış, arkandaki arkandan vurmuş önündeki mezarını açmış. Ölümcül darbeler de alınmış olsa savaşın ortasında pes etmek bırakip gitmek olmaz, neden olmaz? Devamı var mı bunun sonu var mı bu savaşın zaten kaybettim.. Evet devamı da var, sonu da. Kaybetmek diye bir mevzu konu bahis bile değil. Kaybetmedin, kaybetmedik..