Ayrılık, insanlığın varlığıyla yaşıttır. İlk insan ilk Rasulle başlayan bir serüven… Hakla batılın ayrılışı… İyi ile kötünün yol ayrımı. Yüreklerin kırılma noktasıdır ayrılık.
Adem’den kalan bir iz, bir gelenek.
Bizim serüvenimiz o günden bu zamana önünde durulamayan ayrılıkların serüvenidir.
Bu ayrılık bazen çok keskin bazen de serinkanlıdır.
Hayatın akışında derin izler bırakan ayrılıklar… Nuh’un oğlundan ayrılışı… Amine’nin Rasulullah’tan ayrılışı… Ebu Talip’in Rasulullah’tan ayrılışı… Rasulün ümmetin ayrılışı… Ayrılan mutlu, kalanlar derinlemesine hüzünlü. Bu bir sevda hüznü/özlemi resule dair…
Sosyal olguların getirdiği ayrılıklar; devrimler, darbeler, savaşlar…
Mekanların getirdiği ayrılıklar; coğrafyalar, kıtalar, sınırlar, depremler…
Sosyolojik olguların getirdiği ayrılıklar; renkler, düşünceler, sınıflar, gelenekler…
Evet, her ayrılığın bir hikayesi var. Her hikaye bir insanlık serüveni içeriyor.
Bir insani ruh ikliminin yansımalarını taşıyor.
İnsanlara, toplumlara, tabiata dair derin izler bırakan ayrılıklar… Yaşama dair…
Bazı ayrılıklar kültürler, uygarlıklar yeşertir. Bazı ayrılıklar yeni ufuklar açar.
Bazı ayrılıklar yeni hayat tomurcuklarının oluşmasını sağlar.
Bazı ayrıklar özlemleri ölümsüzleştirir.
Bazı ayrılıklar yeniden doğuşa gebedir.
Yusuf’un kuyudan çıkışı gibi… İbrahim’in ateşten çıkışı gibi…
Biz genelde ayrım noktalarını pek sevmeyiz. Bizi üzen gün gelir bir başkasını da üzer, hüzünlendirir.
Bu bağlamda otogarlar, havaalanları, ölüm merasimleri bizi hep düşündürür, derin duyguların dünyasına yolculuk yaptırır. Bazı ayrılıklar insana, insanlığa rahmettir, ümittir.
İdrak eden yüreklere… Barışlar, bayramlar, düğünler, kandiller…
Ve ayrılık bize, size, ona rağmen devam eden sonsuzluğa bir yolculuktur.
Bu dünya bazen buruk bir hüzün, bazen tarifsiz bir mutluluk, bazen derinlemesine, inadına bir sessizliktir…
Eyüp Karataş
Adem’den kalan bir iz, bir gelenek.
Bizim serüvenimiz o günden bu zamana önünde durulamayan ayrılıkların serüvenidir.
Bu ayrılık bazen çok keskin bazen de serinkanlıdır.
Hayatın akışında derin izler bırakan ayrılıklar… Nuh’un oğlundan ayrılışı… Amine’nin Rasulullah’tan ayrılışı… Ebu Talip’in Rasulullah’tan ayrılışı… Rasulün ümmetin ayrılışı… Ayrılan mutlu, kalanlar derinlemesine hüzünlü. Bu bir sevda hüznü/özlemi resule dair…
Sosyal olguların getirdiği ayrılıklar; devrimler, darbeler, savaşlar…
Mekanların getirdiği ayrılıklar; coğrafyalar, kıtalar, sınırlar, depremler…
Sosyolojik olguların getirdiği ayrılıklar; renkler, düşünceler, sınıflar, gelenekler…
Evet, her ayrılığın bir hikayesi var. Her hikaye bir insanlık serüveni içeriyor.
Bir insani ruh ikliminin yansımalarını taşıyor.
İnsanlara, toplumlara, tabiata dair derin izler bırakan ayrılıklar… Yaşama dair…
Bazı ayrılıklar kültürler, uygarlıklar yeşertir. Bazı ayrılıklar yeni ufuklar açar.
Bazı ayrılıklar yeni hayat tomurcuklarının oluşmasını sağlar.
Bazı ayrıklar özlemleri ölümsüzleştirir.
Bazı ayrılıklar yeniden doğuşa gebedir.
Yusuf’un kuyudan çıkışı gibi… İbrahim’in ateşten çıkışı gibi…
Biz genelde ayrım noktalarını pek sevmeyiz. Bizi üzen gün gelir bir başkasını da üzer, hüzünlendirir.
Bu bağlamda otogarlar, havaalanları, ölüm merasimleri bizi hep düşündürür, derin duyguların dünyasına yolculuk yaptırır. Bazı ayrılıklar insana, insanlığa rahmettir, ümittir.
İdrak eden yüreklere… Barışlar, bayramlar, düğünler, kandiller…
Ve ayrılık bize, size, ona rağmen devam eden sonsuzluğa bir yolculuktur.
Bu dünya bazen buruk bir hüzün, bazen tarifsiz bir mutluluk, bazen derinlemesine, inadına bir sessizliktir…
Eyüp Karataş