Şimdi bu ne demek?
Uçup uçup nereye KONacağı belli olmayan ERGEN ve ergen olduğu için de kafası karışık şey mi demek?
Ne demek?
Ortalık ne kadar karışıksa, benim kafamda bir o kadar karışık!
Anlayanlar anlamayanlara anlatabilir mi?
Yoksa herkes “civciv çıkacak kuş çıkacak” misali beklemeye mi geçti?
Daha daha yoksa, ülkede rejim değişti de bizler mi uyuduk?
Pardon, “şeffaflık” hep buydu da, biz mi uygulamasını bilmiyorduk?
Mesela demokrasi arayışından bahsedenler, neden bahsettiklerini tam olarak açıklasalar da biz de eş anlamlı bir kavramdan mı bahsediyoruz, yoksa herkes kendi tanımını mı kolluyor bir anlasak hele!
O hale geldi çünkü artık mesele.
Göze göz dişe diş!
Bu mudur yani?
Bu çocuk oyunu haline gelen köşe kapmacalı soruşturmalar, tüm kurumlara karşı güvensizlik yarattı... Da bilmem farkında mı kimse?
Yoksa bilerek yapılıyor da biz iyice salak mı olduk ne?
Pekiii,
Bu seferki şokun ömrü 2 haftadan uzun sürer mi sizce?
Şüphe içindeyim.
“Haydi kızım tınma!” diyorum, “Sataşma, uğraşma...” diyorum; ama iş “abardıkça” elime kırmızı biber sürsem de hakim olamıyorum.
Ha bire kafamı kaşıyorum.
Okuyorum, okuyorum... Anlamıyorum.
Anlamlandıramıyorum.
Hakikaten bu sefer bu işin sonunda ortaya ne çıkacak bilmek istiyorum.
Çok merak ediyorum.
Amerikan filmlerini aratmıyor sahneler bize.
Herkes olayın bir ucundan tutuyor tutmasına da, tutanın elinde kalıyor. Bu nasıl bir davaysa böyle!
Bir sürü soru havada uçuyor.
Zaman geriye saya saya bitmedi, tükenmiyor.
Tüm yazarlar dava üzerine neredeyse ansiklopedi yazdılar; ama henüz bir yere varamadılar.
Sorgulanmadık tanıdık “laik” sima kalmadı, olay yine de bir yere bağlanamadı.
Ortada hep tesadüfler var...
Neden biz sonuca gidemiyoruz?
Neden biz her şeyi ya çok hararetli ya da aşırı kurak yaşıyoruz?
Neden birden parlayıp birden sönüyoruz?
Konuşan çok erken konuşmuş oluyor,
Susan sustuğu için şüpheli duruma düşüyor.
Bir tek dava bile, karakterimizi sergilemeye yetiyor.
Bu ülkenin yetiştirdiği bir kadın olarak, bu manzaraya bakarak iç geçirmek...
Canıma tak etti!
Ediyor.
Yonca TOKBAŞ
Uçup uçup nereye KONacağı belli olmayan ERGEN ve ergen olduğu için de kafası karışık şey mi demek?
Ne demek?
Ortalık ne kadar karışıksa, benim kafamda bir o kadar karışık!
Anlayanlar anlamayanlara anlatabilir mi?
Yoksa herkes “civciv çıkacak kuş çıkacak” misali beklemeye mi geçti?
Daha daha yoksa, ülkede rejim değişti de bizler mi uyuduk?
Pardon, “şeffaflık” hep buydu da, biz mi uygulamasını bilmiyorduk?
Mesela demokrasi arayışından bahsedenler, neden bahsettiklerini tam olarak açıklasalar da biz de eş anlamlı bir kavramdan mı bahsediyoruz, yoksa herkes kendi tanımını mı kolluyor bir anlasak hele!
O hale geldi çünkü artık mesele.
Göze göz dişe diş!
Bu mudur yani?
Bu çocuk oyunu haline gelen köşe kapmacalı soruşturmalar, tüm kurumlara karşı güvensizlik yarattı... Da bilmem farkında mı kimse?
Yoksa bilerek yapılıyor da biz iyice salak mı olduk ne?
Pekiii,
Bu seferki şokun ömrü 2 haftadan uzun sürer mi sizce?
Şüphe içindeyim.
“Haydi kızım tınma!” diyorum, “Sataşma, uğraşma...” diyorum; ama iş “abardıkça” elime kırmızı biber sürsem de hakim olamıyorum.
Ha bire kafamı kaşıyorum.
Okuyorum, okuyorum... Anlamıyorum.
Anlamlandıramıyorum.
Hakikaten bu sefer bu işin sonunda ortaya ne çıkacak bilmek istiyorum.
Çok merak ediyorum.
Amerikan filmlerini aratmıyor sahneler bize.
Herkes olayın bir ucundan tutuyor tutmasına da, tutanın elinde kalıyor. Bu nasıl bir davaysa böyle!
Bir sürü soru havada uçuyor.
Zaman geriye saya saya bitmedi, tükenmiyor.
Tüm yazarlar dava üzerine neredeyse ansiklopedi yazdılar; ama henüz bir yere varamadılar.
Sorgulanmadık tanıdık “laik” sima kalmadı, olay yine de bir yere bağlanamadı.
Ortada hep tesadüfler var...
Neden biz sonuca gidemiyoruz?
Neden biz her şeyi ya çok hararetli ya da aşırı kurak yaşıyoruz?
Neden birden parlayıp birden sönüyoruz?
Konuşan çok erken konuşmuş oluyor,
Susan sustuğu için şüpheli duruma düşüyor.
Bir tek dava bile, karakterimizi sergilemeye yetiyor.
Bu ülkenin yetiştirdiği bir kadın olarak, bu manzaraya bakarak iç geçirmek...
Canıma tak etti!
Ediyor.
Yonca TOKBAŞ