GeMi Göründü ...

Gemi göründü diyordu kara. Uzaklara baka baka. Bir duman vardı önce sonra bacası çıktı ortaya. Sonra kendisi. Dünyanın yuvarlak olduğunu ispatlarcasına.

Gemi göründü diyordu kara. Yorgun ve yavaşça limana yaklaşıyordu. İskele tarafında büyük bir yara. Yelkenleri kopmuş boş rüzgarda sallanıyordu.

Gemi göründü diyordu kara. Bir bayrağı yoktu. Ait olmamanın özgürlüğünden değil, sahiplenilmemenin verdiği yalnızlıktan olsa gerek diyordu.

Gemi göründü diyordu kara. Fırtınadan yeni çıkmış görünüyordu. Gıcırdayan gövdesiyle her yerinden yorgunluk akıyordu.

Gemi göründü diyordu kara. Okyanusun dibini boylamak istiyordu. Ama hala batmadığına göre demek ki gururu buna engel oluyordu. Yenilmişliği hazmedemiyordu. Kazanmak damarlarında geziyordu.

Gemi göründü diyordu kara. İyice yaklaşmıştı limana. Sığınmak için izin bekliyordu. Kaybolmuştu ve limanda kendini bulmak istiyordu.

Gemi göründü diyordu kara. Yorgunum dedi gemi. Biliyorum dedi liman. Sonra sustular. Gemi limana baktı. Liman gemiye. Geminin iskelesinde büyük bir yara. Ve tüm gerçekleri bütün açıklığıyla ortada.

Gemi göründü dedi kara. Demir atmak istedi limana. Liman zaman dedi. Zaman gerekli ikimiz içinde, doğru olanı bulmaya.

Gemi göründü diyordu kara. Limanın açıklarında bekliyordu. İskelesinde oluşan yarayı Ve yelkenlerini onarıyordu. O fırtınaya girmek aptallıktı diyordu. Tek iyi yanı doğru bir liman bulmuş olmam diye düşünüyordu.

Kara göründü diyordu gemi. Limana bakıyordu. Limana ait olmak isterken liman onu sahiplenmek istiyor muydu? İşte bundan tam olarak emin olamıyordu. Zaman diyordu liman ve zaman denilen şey ne de yavaş geçiyordu.

Kaynak : Gelen kutum