Herkese yalan söyleyebilir insan, biraz yeteneği varsa kandırabilir. Koca bir ömrü, bir yalan üstüne kurup yaşayabilir.
Her yaşam bir hikayedir başlı başına ve hiçbir hikaye kendinden önce yazılmışlarla aynı değildir. Her satırını kendi yazdığı bu senaryonun, başkahramanıdır insan. Farkında olsun olmasın, bilerek veya bilmeyerek, yönünü değiştirir yaptıklarıyla. Bu hikayenin tek farkı yaşandıkça yazılmasıdır. Her tercih satırlara dönüşür, anılar oluşturur sonsuzlukta.
İşte tüm bu kurgunun ortasında, bizler en çok kendimizi kandırmayı severiz. Başkalarından daha kolaydır kendimizi kandırmak. Her şeyi yapabilen hayal gücümüz, doymak bilmez bir iştahla yaşar.
Birisine çok aşık olduğumuza inanırız, bir daha hiç sevmeyeceğimize, çok güzel veya yakışıklı olduğumuza, hasta olduğumuza, iyi bir sevgili olduğumuza, iyi bir evlat olduğumuza, iyi bir insan olduğumuza, hayatı tanıdığımıza, insanları tanıdığımıza, mesleki başarımıza, en iyisi olduğumuza, en kötüsü olduğumuza ve daha pek çok şeye inanırız. İşin ironisi ise, inandığımız neyse o olduğumuzdur.
O yüzden bitmek bilmez uzun acılar çekeriz, kendimizi zayıf hissettiğimiz için birine bağımlı kalırız. Yalnızlığa dayanamayacağımıza inandığımızdan bütün ömrü bir kötü uğrunda harcarız.
Daha az verirsek karlı olacağımıza, saklarsak yakalanmayacağımıza, bencilliğin bizi zenginleştireceğine, gücün bizde olmasının avantaj sağladığına, iyiliğin acizliğine inanırız.
Ölüm kapıya yaklaşmadıkça, bir ölümlü olduğumuzu hatırlamayız. Hep başkalarının başına geleceğine, iyi olayların bizim çabamız olduğuna ancak kötülüklerin kısmetsizlik veya kader olduğuna inanırız.
Bir kere sevildiğimiz için hep sevileceğimize ve aşkın her zaman bulunabileceğine güvendiğimizden, bizi sevenleri harcarız.
Herkese yalan söyleyip kandırabiliriz. Bütün bir ömrü, insanları kendimize inandırmakla harcarız. Herkesi canımızın istediği gibi kandırabiliriz, elbette işe kendimizi kandırmakla başlarız
Candan Ünal
Her yaşam bir hikayedir başlı başına ve hiçbir hikaye kendinden önce yazılmışlarla aynı değildir. Her satırını kendi yazdığı bu senaryonun, başkahramanıdır insan. Farkında olsun olmasın, bilerek veya bilmeyerek, yönünü değiştirir yaptıklarıyla. Bu hikayenin tek farkı yaşandıkça yazılmasıdır. Her tercih satırlara dönüşür, anılar oluşturur sonsuzlukta.
İşte tüm bu kurgunun ortasında, bizler en çok kendimizi kandırmayı severiz. Başkalarından daha kolaydır kendimizi kandırmak. Her şeyi yapabilen hayal gücümüz, doymak bilmez bir iştahla yaşar.
Birisine çok aşık olduğumuza inanırız, bir daha hiç sevmeyeceğimize, çok güzel veya yakışıklı olduğumuza, hasta olduğumuza, iyi bir sevgili olduğumuza, iyi bir evlat olduğumuza, iyi bir insan olduğumuza, hayatı tanıdığımıza, insanları tanıdığımıza, mesleki başarımıza, en iyisi olduğumuza, en kötüsü olduğumuza ve daha pek çok şeye inanırız. İşin ironisi ise, inandığımız neyse o olduğumuzdur.
O yüzden bitmek bilmez uzun acılar çekeriz, kendimizi zayıf hissettiğimiz için birine bağımlı kalırız. Yalnızlığa dayanamayacağımıza inandığımızdan bütün ömrü bir kötü uğrunda harcarız.
Daha az verirsek karlı olacağımıza, saklarsak yakalanmayacağımıza, bencilliğin bizi zenginleştireceğine, gücün bizde olmasının avantaj sağladığına, iyiliğin acizliğine inanırız.
Ölüm kapıya yaklaşmadıkça, bir ölümlü olduğumuzu hatırlamayız. Hep başkalarının başına geleceğine, iyi olayların bizim çabamız olduğuna ancak kötülüklerin kısmetsizlik veya kader olduğuna inanırız.
Bir kere sevildiğimiz için hep sevileceğimize ve aşkın her zaman bulunabileceğine güvendiğimizden, bizi sevenleri harcarız.
Herkese yalan söyleyip kandırabiliriz. Bütün bir ömrü, insanları kendimize inandırmakla harcarız. Herkesi canımızın istediği gibi kandırabiliriz, elbette işe kendimizi kandırmakla başlarız
Candan Ünal
