Sarmaşık gibi sarmıştın ruhumu. Can evimden çıkıp bedenime yol aldın. Gözlerim de hasret sana, gönlümde. Sıcaklığından başka bir şey istemediğimi yıllar öğretti,benimsetti bana. Güne hüzünle gülümseyen gözlerin sevgimle gülsün isterdim. Sende saklı mutluluğu, karanlık mutluluklarım parçalandıkça öğrendim. Bir kalem alsa eline kader, seni ayrı beni ayrı öykülerden alıp, alın yazımıza yazsa ne olur? Kim bilir belki de yazdı. Belki o yüzden yanıyor kalpler... Hak ettiğini almak zulüm yalnızlıktan geçiyor belki. Kim bilir? Kim bilebilir? Ey her şeyi bilen! Sen nasip et olsun... Kader gönlümü yazsın yollarımıza. Ayrı kollardan gelip sonsuzluğa yol alan, bir olan hayat olalım...
Lavinya
Lavinya
