Söyleyemedik

Gönlümün ipleriyle
İçime salıncaklar kurdum,
Oturtup seni sallayamadım...

Dolaştın boynuma bir sarmaşık gibi
İncitirim diye korkudan
Seni okşayamadım, koklayamadım...

Saçlarının dalgalarını taramış
Olan parmaklarımla senin,
Saçlarını tarayamadım, dokunamadım..

Senin kış ayazında gelmeyeceğini
Bilerek caddenin ortasında
Üşüyemedim, seni bekleyemedim...

İsimler koydum sana
Işığım, baharım, aşkım,
Diyemedim, seninle yürüyemedim...

Senin olmadığın ve benim olmadığım
Bir sokaktaki köşe başında
Çarpıştı duygularımız; döküldü içimizdekiler

Dolambaçlı cümlelerle savaştık da onca
Seni sevdiğimi söyleyemedim…
Beni sevdiğini söyleyemedin…

Sen yoktun orda, ben de yoktum
Ama aşk vardı gözlerimizde,
Birbirimizi sevdiğimizi söyleyemedik...

Mr Can Akın

Güzel şiir ama köşede kalmış, hatırlatmak lazım. Yaşamasına izin verilmemiş. Üzücü ama söylenip,yıpranıp, uyumsuz zamanlara yenik düşüp değerini kaybetmemiş ;) Ama davranışlar yetiyormuş insana mutluluk vermeye. (Sevgiyi hissetmek yeter elbette. Yeter ki gerçek olsun. Sevgide hissedildiğini bildikçe daha özgürmüş meğer ;) )