Yalan

Artık ağladığımda,
Sıcak bir tebessüme ihtiyacım olduğunda,
Beklemiyorum bana kucak açmanı.
Yaslanmıyorum artık karanlıktaki ışığa.
Sakinlik ve sessizlik ise yine vazgeçilmezim.
Aksini aramaz oldum.
Beklemiyorum artık varlığınla mutluyum deyişini.
Benim için böyle hisseden ilk sendin belki.
Ama olmadı.
Önemli olan yüreğimdi.
Yarım kaldıktan sonra neye yarar ki?
Canımın acısına üzülmüyorum.
Karanlıktan korksamda,
Artık ışığı kapatıp oturuyorum.
Aydınlıkta görünmeyen düşüncelerimi karanlıkta yaşıyorum.
Ateşe elimi uzatıyorum yakmıyor artık.
Ağladığımı sadece yüzümdeki ıslaklığa dokununca anlıyorum.
Hayatın istenmeyen yaşam öyküsünden çekiliyorum
Sessizce olacak gidişim tıpkı gelişim gibi...
Yokluğum hissedilmeyecek.
Yoktum zaten!
Her şey yalandı zaten!
Yalan sahici olur mu hiç!


lavinya'nın günlüğü.