Eskilerin zemherî başlangıcı dedikleri gündeyim. Evimin penceresinden dışarıya bakıyorum. Hava takvimlerin inadına güzel. Gün ilkbaharla yaz arası bir zamandan saklanmış takvim yapraklarına. Açık duran pencereden serinhavanın dirilten iksiri geliyor.
Güneş coğrafya hesaplarına ve kurallarına meydan okurcasına ışıl ışıl. Temiz hava ciğerlerime yaşamanın taze soluğunu dolduruyor. Güneş olanca parlaklığı ile ve tatlı sıcak okşayışıyle üstümde, beni ısıtıyor, ısınıyorum.. Aralık ayının onbeşinden alıp serin ilkbaharlara, ilkbaharın yazlara selam verdiği; hayatımın hayâl ile gerçek arasında bazen toz-pembe, bazen acı pembe, ama yine de en güzel gençliğe adım attığım günlerime götürüyor.
Lojmandan çıkıyorum...
Bu “güzel”i hak etmiş hava; bu köyden, bu mevsimden ve hattâ içinden bulunduğum yaştan beni incitmeden, zorlamadan kendi usulünce gürültüsüz, sâkin kanatlarının verdiği bir rehavet içinde alıp götürüyor..
Ya Rabbım, bu ne huzur?.. İşte mutluluk, diyorum. Hiçbir şey almadan, hiçbir şey vermeden, bu güzel havanın mutluluğu. Bütün bedenim, cismaniyetim bu huzurun varlığı içerisinde. Huzur mu bilmem, mutluluk mu?..
Maddenin lekelerinden arınmış bir sarhoşluğun, ama yaşamak kadar inkâr edilemeyecek bir gerçek içerisinde bulunduğumu hissediyor, bütün varlığım her hücresinde; ruhum “gâlu belâ”dan gelen tarihi yaşı ile duyuyor bu huzuru.
Bu güneş böyle serpilirken, şu gördüğüm yaratılmışlık, ruhu sükûnetine yönlendirip bütün varlığıma cömertçe bir huzuru bahşederken, mümkün mü buna tahayyülün anlık mutluluğu demek? İşte yaşıyor, duyuyor, en önemlisi hissediyor ve bu mutluluğu bozacak bir anlık zamanı çoktan aşmış bulunuyorum.
Bulunduğum yerden baktığımda şu karşıki tepede özel olarak konmuş gibi duran kayalıklarda bir yığın taş değil, bir yığın huzur güzelliğinin aksettiğini iki yıl sonunda yeni farkedebiliyorum. Huzurun abidesi taşlardan olmaz ama, san ki şu çıplak tepenin mahremiyetini örtmüş gibi duran taşların dağınıklığının rast gele olmadığını, onların da birşeylere benzemenin düzenine oturduğunu düşünüyorum.
Bazen hüzünlü, bazen kahrolmuş, bazen umutları hayâl dallarından çekip ayağını yere bastırmış olarak, bazen mesleğe yeni başladığım yıllardaki gibi tatlı bir heyecanla çıktığım okulun merdivenleri, merdivenlerden her zaman gözlerimi dolduran şu dümdüz bozkırın zengin güzelliğini yeni keşfetmek, ne geç kalınmış bir kayıp.
Hangi ressam şu oynaşan renk cümbüşünü, şu bir şey görülmediği zannedilen bozkır tablosunda hissettirebilir? Deniz ve ağaçsız bu tabiat tablosunda gözlerin inzivaya çekilmiş gizli ve bâkir manzarasını görebilmesi herhalde çok ender rastladığı veya yakalayabildiği hazinelerinden olsa gerek.. Ya şu karşımda duran eski okul harabesine ne demeli?
Sanki o mimarimizi katleden bir beton yığınının kadavraları değil de; bu köye okuma mutluluğunu, okuma hazzını aşılayan bilmem kaç odadan müteşekkil Fatih devri bir medrese kalıntısı. Minnacık ellerle çizildiği belli olan şu duvardaki resimler, “ne” ve “mutlu” ve “diyene” kelimeleri sıva ile birlikte kavlayıp düştüğü anlaşılan yağlı boya “Türk’üm” yazısı, beyaz badanalı duvarda daha da beyaz bir şekilde yeri belli olan kara tahtanın asıldığı duvar..
Hepsi, ama hepsi basit bir okulun yıkıntısının tarihini veriyor sanki..
Bu gün de her gün gördüklerimi görüyorum. Fakat güzel görüyorum. Onları bu bozkır ortasında, bozkırı bütün gördüklerimi kucağına almış bir ana hassasiyeti içerisinde ve canlı bir ruh sinmiş olarak hissediyorum. Sonra, duyduğum huzur, bu yılın son günlerinin de bitmek üzere olduğunu gösteren takvim yapraklarına takılıyor.
Geçen bir yıl, ya da otuzu aşmış bir ömür içerisinde bugünün bu saati kadar, ama huzurun böyle gaşyediciliğini duymak, duymaktan öte yaşamak, hangi kıymetli maddelerin sahibi olabilmekle mümkün olabilir? Güzel bakmak, güzel görmek, güzel hissetmek bir ömürde kaç saat, kaç gün yaşanır?
Bilemiyorum.. Hayatımızı idame ettiren yiyecek, giyecek ve kullandığımız, sahip olduğumuz eşyanın da üzerinde, takvim yaprakları biterken bahşedilen topyekûn göz, gönül ve bedende kaynaşan huzura işte nimet diyorum. Bu aydınlık gün, bu güzel havanın yanında şu takvim yapraklarına teşekkür ediyor, parayla, mevkii ile, şöhretle alınamayacak, içinde yaşadığım huzur nimetini bana bağışlayan Rabbime hamd ediyorum.
İhsan KURT
Güneş coğrafya hesaplarına ve kurallarına meydan okurcasına ışıl ışıl. Temiz hava ciğerlerime yaşamanın taze soluğunu dolduruyor. Güneş olanca parlaklığı ile ve tatlı sıcak okşayışıyle üstümde, beni ısıtıyor, ısınıyorum.. Aralık ayının onbeşinden alıp serin ilkbaharlara, ilkbaharın yazlara selam verdiği; hayatımın hayâl ile gerçek arasında bazen toz-pembe, bazen acı pembe, ama yine de en güzel gençliğe adım attığım günlerime götürüyor.
Lojmandan çıkıyorum...
Bu “güzel”i hak etmiş hava; bu köyden, bu mevsimden ve hattâ içinden bulunduğum yaştan beni incitmeden, zorlamadan kendi usulünce gürültüsüz, sâkin kanatlarının verdiği bir rehavet içinde alıp götürüyor..
Ya Rabbım, bu ne huzur?.. İşte mutluluk, diyorum. Hiçbir şey almadan, hiçbir şey vermeden, bu güzel havanın mutluluğu. Bütün bedenim, cismaniyetim bu huzurun varlığı içerisinde. Huzur mu bilmem, mutluluk mu?..
Maddenin lekelerinden arınmış bir sarhoşluğun, ama yaşamak kadar inkâr edilemeyecek bir gerçek içerisinde bulunduğumu hissediyor, bütün varlığım her hücresinde; ruhum “gâlu belâ”dan gelen tarihi yaşı ile duyuyor bu huzuru.
Bu güneş böyle serpilirken, şu gördüğüm yaratılmışlık, ruhu sükûnetine yönlendirip bütün varlığıma cömertçe bir huzuru bahşederken, mümkün mü buna tahayyülün anlık mutluluğu demek? İşte yaşıyor, duyuyor, en önemlisi hissediyor ve bu mutluluğu bozacak bir anlık zamanı çoktan aşmış bulunuyorum.
Bulunduğum yerden baktığımda şu karşıki tepede özel olarak konmuş gibi duran kayalıklarda bir yığın taş değil, bir yığın huzur güzelliğinin aksettiğini iki yıl sonunda yeni farkedebiliyorum. Huzurun abidesi taşlardan olmaz ama, san ki şu çıplak tepenin mahremiyetini örtmüş gibi duran taşların dağınıklığının rast gele olmadığını, onların da birşeylere benzemenin düzenine oturduğunu düşünüyorum.
Bazen hüzünlü, bazen kahrolmuş, bazen umutları hayâl dallarından çekip ayağını yere bastırmış olarak, bazen mesleğe yeni başladığım yıllardaki gibi tatlı bir heyecanla çıktığım okulun merdivenleri, merdivenlerden her zaman gözlerimi dolduran şu dümdüz bozkırın zengin güzelliğini yeni keşfetmek, ne geç kalınmış bir kayıp.
Hangi ressam şu oynaşan renk cümbüşünü, şu bir şey görülmediği zannedilen bozkır tablosunda hissettirebilir? Deniz ve ağaçsız bu tabiat tablosunda gözlerin inzivaya çekilmiş gizli ve bâkir manzarasını görebilmesi herhalde çok ender rastladığı veya yakalayabildiği hazinelerinden olsa gerek.. Ya şu karşımda duran eski okul harabesine ne demeli?
Sanki o mimarimizi katleden bir beton yığınının kadavraları değil de; bu köye okuma mutluluğunu, okuma hazzını aşılayan bilmem kaç odadan müteşekkil Fatih devri bir medrese kalıntısı. Minnacık ellerle çizildiği belli olan şu duvardaki resimler, “ne” ve “mutlu” ve “diyene” kelimeleri sıva ile birlikte kavlayıp düştüğü anlaşılan yağlı boya “Türk’üm” yazısı, beyaz badanalı duvarda daha da beyaz bir şekilde yeri belli olan kara tahtanın asıldığı duvar..
Hepsi, ama hepsi basit bir okulun yıkıntısının tarihini veriyor sanki..
Bu gün de her gün gördüklerimi görüyorum. Fakat güzel görüyorum. Onları bu bozkır ortasında, bozkırı bütün gördüklerimi kucağına almış bir ana hassasiyeti içerisinde ve canlı bir ruh sinmiş olarak hissediyorum. Sonra, duyduğum huzur, bu yılın son günlerinin de bitmek üzere olduğunu gösteren takvim yapraklarına takılıyor.
Geçen bir yıl, ya da otuzu aşmış bir ömür içerisinde bugünün bu saati kadar, ama huzurun böyle gaşyediciliğini duymak, duymaktan öte yaşamak, hangi kıymetli maddelerin sahibi olabilmekle mümkün olabilir? Güzel bakmak, güzel görmek, güzel hissetmek bir ömürde kaç saat, kaç gün yaşanır?
Bilemiyorum.. Hayatımızı idame ettiren yiyecek, giyecek ve kullandığımız, sahip olduğumuz eşyanın da üzerinde, takvim yaprakları biterken bahşedilen topyekûn göz, gönül ve bedende kaynaşan huzura işte nimet diyorum. Bu aydınlık gün, bu güzel havanın yanında şu takvim yapraklarına teşekkür ediyor, parayla, mevkii ile, şöhretle alınamayacak, içinde yaşadığım huzur nimetini bana bağışlayan Rabbime hamd ediyorum.
İhsan KURT